Θησαυρός Δαμασκηνού
Λόγος σε απλή γλώσσα για την Κυριακή των Αγίων Πάντων
Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/agios-damaskinos-stouditis-gia-poious-logous-kathierothike-i-giorti-ton-agion-panton-kai-i-zoi-tis-agias-theofanous/
Οι Άγιοι είναι πρεσβευτές στον Θεό
Γι’ αυτό κι εμείς σήμερα [την Κυριακή] γιορτάζουμε τη μνήμη τους και τους παρακαλούμε να μεσιτεύουν κι αυτοί στον Θεό για εμάς. Επειδή αυτοί έχυσαν το αίμα τους για την αγάπη του Χριστού, έχουν μεγάλη παρρησία απέναντί Του, και ό,τι Του ζητήσουν, τους εισακούει. Αν ένας επίγειος βασιλιάς ακούει τους δούλους του και κάνει το θέλημά τους επειδή ρισκάρουν τη ζωή τους για το όνομά του, πόσο μάλλον ο Χριστός δεν θα ακούσει τους Αγίους Του που πέθαναν για το όνομά Του;
Μήπως οι Μάρτυρες δεν είναι ανώτεροι από τους στρατιώτες ενός βασιλιά;
Μήπως δεν υπέμειναν περισσότερα οι Μάρτυρες για το όνομα του Χριστού, απ’ όσα υπομένουν οι στρατιώτες για την αγάπη του βασιλιά τους;
Πράγματι, τα μαρτύρια των Αγίων είναι μεγαλύτερα και φοβερότερα από τους πολέμους των στρατιωτών.
Τι είναι το φοβερό σε έναν πραγματικό πόλεμο; Δύο στρατεύματα στέκονται αντιμέτωπα, αρματωμένα με όπλα, τα σπαθιά τους λάμπουν, τα αμέτρητα βέλη σκεπάζουν τον αέρα, το αίμα χύνεται στη γη σαν ποτάμι και τα σώματα των στρατιωτών κείτονται στο έδαφος σαν τα δεμάτια τον καιρό του θερισμού. Όμως ο πόλεμος των αγίων Μαρτύρων εναντίον των ασεβών βασιλιάδων είναι πολύ πιο φοβερός και παράδοξος. Διότι οι μεν βασιλιάδες και τύραννοι κάθονταν στους θρόνους τους, ενώ οι Μάρτυρες στέκονταν όρθιοι.
Οι βασιλιάδες ήταν αρματωμένοι, ενώ οι Μάρτυρες πολεμούσαν γυμνοί στο σώμα -και όμως οι γυμνοί νικούσαν τους αρματωμένους!
Ποιος να μην θαυμάσει, ποιος να μην εκπλαγεί; Εκείνος που δεχόταν τα χτυπήματα νικούσε αυτόν που χτυπούσε, ο δεμένος τον λυμένο, εκείνος που καιγόταν αυτόν που τον έκαιγε, και εκείνος που πέθαινε αυτόν που τον φόνευε!
Βλέπεις πώς αυτά είναι πολύ πιο θαυμαστά;
Διότι εκείνα τα γεγονότα πραγματικού πολέμου, αν και ολέθρια, γίνονται σύμφωνα με τους νόμους της φύσης· αυτά όμως ξεπερνούν κάθε φυσικό νόμο, για να καταλάβουμε ότι η δύναμη ήταν του Θεού.
Κι όμως, τι πιο άδικο από έναν τέτοιο πόλεμο σαν αυτόν των Μαρτύρων;
Στους πολέμους και οι δύο πλευρές είναι αρματωμένες· εκεί όμως, στον πόλεμο των βασιλιάδων εναντίον των Μαρτύρων, δεν γινόταν έτσι, αλλά οι μεν τύραννοι ήταν πάνοπλοι, ενώ οι Μάρτυρες γυμνοί. Στον πόλεμο ο καθένας έχει την άδεια να αμυνθεί και να χτυπήσει· εκεί όμως, στον μαρτυρικό πόλεμο, οι μεν βασιλιάδες βασάνιζαν με τη βία της εξουσίας τους, ενώ οι Μάρτυρες βασανίζονταν μιμούμενοι τον Χριστό.
Οι βασιλιάδες με τόση εξουσία νικούνταν, και οι Μάρτυρες με την ταπείνωση νικούσαν!
Και όπως εκείνη η πέτρα που ονομάζεται αδάμαντας (διαμάντι), όσο κι αν την χτυπούν με το σίδερο δεν μαλακώνει καθόλου, αλλά αντίθετα σπάει το σίδερο που την κρούει, με τον ίδιο τρόπο και οι ψυχές των αγίων Μαρτύρων, παρ’ όλα τα βασανιστήρια με τα οποία τους τιμωρούσαν, δεν πάθαιναν τίποτα, αλλά μάλιστα νικούσαν τους βασανιστές και τους τυράννους.
Διότι οι Μάρτυρες κρέμονταν στο ξύλο του βασανισμού σαν άκακα αρνιά, πατούσαν πάνω στη φωτιά, καταφρονούσαν το σπαθί, δεν υπολόγιζαν τα άγρια θηρία και δεν φοβούνταν τον ίδιο τον θάνατο, έχοντας ως μόνο στόχο να κερδίσουν τη Βασιλεία των Ουρανών.
Οι δε παράνομοι βασιλιάδες κατακομμάτιαζαν τα σώματά τους, τους έριχναν στη φωτιά και στη φυλακή, τους καταδίκαζαν στα θηρία, έγδερναν τα πλευρά τους με σίδερα και έχυναν το αίμα τους στη γη. Και όχι μόνο τους έκαναν τόσα πολλά, αλλά κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων τους ξάπλωναν πάνω σε πυρακτωμένες σιδερένιες σχάρες, όπου οι Μάρτυρες καίγονταν σαν κατάδικοι.
Εσύ όμως, όταν ακούς για «σχάρα», να θυμάσαι εκείνη τη νοητή σκάλα που είδε ο Πατριάρχης Ιακώβ, η οποία έφτανε μέχρι τον ουρανό. Από εκείνη τη σκάλα κατέβαιναν οι Άγγελοι, ενώ από τη «σκάλα» των βασανιστηρίων ανέβηκαν οι Μάρτυρες· και πάνω και από τις δύο αυτές σκάλες καθόταν ο ίδιος ο Θεός.
Διότι, αν δεν ήταν ο Θεός εκεί, παρών στις σχάρες-σκάλες των Μαρτύρων, οι Μάρτυρες δεν θα μπορούσαν να υπομείνουν τα βασανιστήρια. Αλλά στη μεν σκάλα που είδε ο Ιακώβ κατέβαιναν οι Άγγελοι επειδή στέλνονταν για να υπηρετήσουν τους Αγίους, ενώ στη σκάλα των Μαρτύρων, οι ίδιοι ανέβηκαν μόνοι τους, θριαμβευτές στους ουρανούς.
Λοιπόν, ας μην ακούμε κι εμείς απλώς αυτά τα γεγονότα -ότι δηλαδή οι Άγιοι ξάπλωναν πάνω στα κάρβουνα- και μας φαίνεται το πράγμα μικρό και ασήμαντο.
Αλλά ας αναλογιστούμε: πώς γινόμαστε εμείς όταν μας πιάνει ένας απλός πυρετός, ή πόσο πονάμε όταν κάψουμε έστω και το δάχτυλό μας στο κερί;
Και οι Μάρτυρες, μέσα σε τόση φλόγα, σε τόσα φοβερά κάρβουνα, πώς δεν δείλιαζαν και δεν έτρεμαν; Βλέπεις πώς το πρωί η γη παίρνει ένα ροδοκόκκινο (κροκοειδές) χρώμα από τη λαμπρότητα του ήλιου;
Έτσι γίνονταν και τα σώματα των Μαρτύρων από τα αίματα. Και όπως χύνονται τα νερά από τα κεραμίδια τον καιρό της μεγάλης βροχής, έτσι και τα αίματα των Μαρτύρων χύνονταν στη γη από τα σώματά τους κατά την ώρα του μαρτυρίου.
Αυτό το αίμα βλέποντάς το οι Άγγελοι έχαιραν, οι δαίμονες έφριτταν και ο ίδιος ο Διάβολος έτρεμε· διότι δεν ήταν απλώς ένα κοινό αίμα, αλλά ήταν αίμα άγιο και σωτήριο, άξιο για τη Βασιλεία των Ουρανών. Είδε το αίμα εκείνο ο Διάβολος και έφριξε, επειδή θυμήθηκε το Αίμα του Χριστού, το οποίο έχυσε επάνω στον Σταυρό για τις αμαρτίες μας.
Έχοντας και οι Μάρτυρες τον νου τους προσηλωμένο σε εκείνο το Αίμα του Χριστού, έχυναν με προθυμία το δικό τους.
Συνεχίζεται
Διασκευή από από το βιβλίο, «Θησαυρός Δαμασκηνού» των εκδόσεων Βασ. Ρηγόπουλου. Εισαγωγή, βιογραφία συγγραφέως Ευάγγελος [π. Ειρηναίος] Χρ. Δεληδήμος.