Το φθινόπωρο του 1207, ο Βούλγαρος βασιλιάς Σκυλογιάννης πολιορκούσε τη Θεσσαλονίκη, που για μια ακόμη φορά κινδύνευσε να χαθεί. Και πάλι οι κάτοικοί της στον Άγιο στήριζαν κάθε ελπίδα τους, παρακαλώντας τον να τους λυτρώσει από τον κίνδυνο.
Ο Άγιος Δημήτριος δικαιώνοντας την προσδοκία τους εμφανίσθηκε πάλι στα τείχη έφιππος χτυπώντας ο ίδιος το Σκυλογιάννη. Η σκηνή που ο Άγιος σκοτώνει τον Βούλγαρο βασιλιά είναι απ’ τα συνηθέστερα θέματα της νεώτερης εικονογραφίας του Αγίου.
Βλέποντας οι Βούλγαροι τον βασιλιά τους νεκρό, εγκατέλειψαν την πολιορκία και έφυγαν. Φεύγοντας όμως άφησαν την Θεσσαλονίκη να λιμοκτονεί από έλλειψη τροφίμων που είχε προκληθεί από την πολύμηνη πολιορκία.
Πολλοί κάτοικοι πέθαιναν από την πείνα, ενώ καμιά βοήθεια δεν ήταν πιθανή, αφού και στην Κωνσταντινούπολη νόμιζαν ακόμη πως η Θεσσαλονίκη πάρθηκε από τους Σλάβους και κάθε βοήθεια ήταν περιττή.
Τελευταία ελπίδα ήταν πάλι ο πολιούχος ῞Αγιος.
Ένα πρωί, κάποιος καπετάνιος που έφτασε στη Θεσσαλονίκη – μήνες είχε ν’ αράξει καράβι στο λιμάνι – ζήτησε κι επισκέφτηκε τον άρχοντα της πόλης, στον οποίο διηγήθηκε πως ο Άγιος τους οδήγησε στο λιμάνι: Μια νύχτα με ήρεμη θάλασσα είπε και γεμάτο φεγγάρι, καθώς έπλεαν κοντά στη Χίο, πρόβαλε μπροστά τους ο Άγιος Δημήτριος με πρόσωπο που έφεγγε, ενώ τα ρούχα του άστραφταν στο φεγγαρόφωτο, και τους είπε ν’ αλλάξουν πορεία και να μεταφέρουν το σιτάρι στη Θεσσαλονίκη που δεν έπεσε στους Βουλγάρους, όπως νόμιζαν όλοι και που λιμοκτονεί απ’ την πείνα.
Για πολλή ώρα έβλεπαν μπροστά τους τον Άγιο να τους οδηγεί στην πόλη του. Όσα πλοία συνάντησαν στο δρόμο τους, δέχτηκαν νάρθουν μαζί τους. Ο Άγιος έσωσε πάλι την πόλη του.
Απόσπασμα από το βιβλίο του πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Μάϊτου, ο «Ναός του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης».
Επιμέλεια; Στ.Κ.