Πόσο ταιριαστός είναι ο εορτασμός της Κυριακής των Μυροφόρων με την αντίστοιχη γιορτή των Αγίων της Θεσσαλονίκης!
Πρόκειται για μια ξεχωριστή Κυριακή του χρόνου, που μοιάζει σαν να ανοίγει ένα μυροδοχείο πολύτιμου αρώματος και η ευωδία του να ξεχύνεται και να κατακλύζει όλη τη Θεσσαλονίκη.
Την πόλη των Αγίων, την πόλη της άκρατης μυροβλυσίας.
Και να οι Μυροφόρες με προεξάρχουσα την Κυρία Θεοτόκο, μυροφορούσες και οι ίδιες, με τα εξαίσια πνευματικά αρώματα τα οποία περιβάλλονται, εμφορούνται και στολίζονται, έρχονται να συναντήσουν τους μυροβλύτες Αγίους της Θεσσαλονίκης.
Τον πολιούχο της Άγιο Δημήτριο και την Αγία Θεοδώρα, αλλά και τους λοιπούς Αγίους της πόλης.
Άλλωστε και αυτών τα ιερά λείψανα «ξέρουν» να αποδίδουν την ευωδία της θείας χάριτος που έλαβαν ως ευωδία πνευματική και αισθητή στους προσερχόμενους κοντά τους με ιδιαίτερη πίστη, ευλάβεια· ακόμη και εξουθενωμένοι και απαρηγόρητοι, αναζητώντας παραμυθία και μύρο παρηγοριάς.
Οι Άγιοι της Θεσσαλονίκης κατέστησαν την πόλη τους ένα ανοιχτό μυροδοχείο πλήρες αρωμάτων ώστε και μόνο στο άκουσμα του ονόματός της ο ίδιος ο Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος εξέρχεται να υποδεχτεί τον επισκέπτη της προσφέροντάς του οσμήν ευωδίας πνευματικής. Το πιο γλυκό καλωσόρισμα!
Η πόλη υπάρχει, συντηρείται και διαβαίνει ως μυροχαρίς (ευωδιαστή), αφού δεν είναι μόνο τα άγια αίματα των μαρτύρων της που ευλόγησαν τον τόπο και τους λοιπούς μικρότοπους της και τα σημεία της, αλλά και όπου άθλησαν πνευματικά οι τροπαιοφόροί όσιοι της.
Όλοι κάτω από την αιγίδα του πολιούχου της πόλης Μυροβλύτη Αγίου Δημητρίου και την κιβωτό ευωδίας του ιερού του σκηνώματός του.
Μια πόλη που μέσα και έξω από τα τείχη της έγινε οφθαλμοφανώς η όραση του ακτίστου φωτός που πλημμύρισε τους όσιους της, αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο τους, τα κελλιά τους! Και ήταν σαν να πυρακτώνονταν από φλόγες και πυρκαγιά που καταναλώνει δραστικά κάθε αισθητή ύλη και υλικό και στο πέρασμά της σαν λαίλαπα δεν αφήνει παρά μόνον αποκαΐδια και καταστροφή.
Παρ’ όλα αυτά, επρόκειτο για μια ιδιαίτερη μαρτυρία χάριτος και ευλογίας που χάιδευε και περιέβαλλε τον αγαθό ασκητή του οποίου η ταπείνωση και η αγάπη έλκυε αισθητά το Φως του Χριστού που φαίνει πάσι.
Τέτοια περίπτωση ήταν ο Όσιος Δαυίδ του οποίου το κελλί φαινόταν μέσα στην νύχτα να τρέφει τις φλόγες κάτι που παρατηρούσαν οι φύλακες της πόλης από τα κάστρα της. Και όμως όλη αυτή η μεγαλοπρεπής «πυρκαγιά» και φωτοχυσία δεν ήταν παρά μια απόδειξη της θείας χάριτος που αγκάλιαζε, σκέπαζε και ευλογούσε την πεινασμένη, διψασμένη πυρακτωμένη καρδιά του Αγίου. Για να τον συναντήσει και να θρέψει το είναι του με την πατρική θεία αίγλη του φωτός της Μεταμόρφωσης και της Ανάστασης.
Όλα αυτά τον 5ο αιώνα πολλούς αιώνες πριν ο συμπολιούχος της Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς αναπτύξει την θεολογία του ενάντια στα διανοητικά σκοτάδια και τη συσκότιση που ήθελε να επιβάλει ο Καλαβρός Βαρλαάμ. Και η Θεσσαλονίκη ήταν ένα από τα επίκεντρα της έριδας, αλλά και της νίκης των θείων ενεργειών ενάντια στον μακρινό και απόκοσμο Θεό, ουσιαστικά στον κατοπινό θάνατο του Θεού που υπέθαλπε ο φτωχός Βαρλαάμ. Κάτι που ισοδυναμούσε κατά κάποιον τρόπο με το ευρύτερο ξεκλήρισμα της ανθρωπότητας από μια κάποια άστοργη θεία «εγκατάλειψη». Αν είναι δυνατόν!
Δεν μπορούμε να «κόβουμε» δίκην Προκρούστη τον Θεό στα φτωχικά, ελλιπή και κολοβωμένα πτωτικά μας μέτρα. Γι’ αυτό και ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ζητούσε από τον Θεό να του φωτίσει το σκότος. Και αυτή η αίσθηση δεν άργησε να φανεί στην ζωή του και να την ομολογήσει και να την μαρτυρήσει ως ένα νέος μεγάλος Θεολόγος.
Αλλά ανάμεσα στον Όσιο Δαυίδ τον εν Θεσσαλονίκη και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά έζησε στο κέντρο της πόλης η Αγία Θεοδώρα της οποίας την κοίμηση συνόδευσε ένας κατακλυσμός μυροβλυσίας. Λίγες μέρες μετά την κοίμησή της άρχισε να ρέει μυρίπνοο λάδι από την καντήλα που έκαιγε πάνω από τον τάφο της. Αργότερα και από το σκήνωμά της και την εικόνα της.
Έτσι, αρώματα θεία και θαύματα από την επίχριση του ευώδους ελαίου που έρρεαν πλουσιοπάροχα έκαναν το μοναστήρι της μια ιδιαίτερη προσιτή κιβωτό θείας ευωδίας. Μια αισθητή και ολοζώντανη ομολογία και μαρτυρία της θείας χάριτος.
Το κέντρο της πόλης εξέπεμπε ευώδεις αύρες που αλλοίωνε τις ψυχές και τα σώματα όσων προσέτρεχαν με πίστη και ευλάβεια -ακόμη και των επιφυλακτικών, μέχρι και των αιρετικών. Η σαγηνευτική ευωδία του Αγίου Πνεύματος κατεύναζε κάθε επιφύλαξη και αμφισβήτηση.
Και εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε κάποια από τα στοιχεία που συνέθεταν την ευωδία του Αγίου Πνεύματος μέσα από τη συνομιλία του Νικόλαου Μοτοβίλωφ και του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Μοτοβίλωφ έβλεπε και ένιωθε: ένα εκθαμβωτικό φως που απλωνόταν ολόγυρα, σιγή και ειρήνη, γλυκύτητα, ανείπωτη χαρά, μια εξαιρετική θερμότητα και μια μυρωδιά που με τίποτε δεν συγκρινόταν με τα καλύτερα αρώματα.
Και βεβαίως ο Άγιος Σεραφείμ συμφώνησε λέγοντας: «Με τίποτε δεν μπορεί να συγκριθή η ευωδία που αισθανόμαστε τώρα – η ευωδία του Αγίου Πνεύματος»!
Κάθε χρόνο λοιπόν την Κυριακή των Μυροφόρων η Παναγία Μητέρα μας μητέρα και της μυροφορίας μαζί με τις λοιπές μυροφορούσες Μυροφόρες έρχονται στην Θεσσαλονίκη για τον ευώδη συνεορτασμό τους με τους Αγίους της πόλης.
Όλα τα υπόλοιπα είναι καρπός της ευωδίας του Αγίου Πνεύματος και του αναστάσιμου φωτός, που μας κατακλύζουν αυτές τις ημέρες και καλούν τον καθένα να γίνει και ο ίδιος ένα μικρό μυροδοχείο χάριτος.
Κείμενο: Στέλιος Κούκος