[…] Αναρίθμητα είναι, αδελφοί, τα τελούμενα παράδοξα από την μαρτυρικήν χάριν του καλλινίκου μάρτυρος Μάρκου [Νεομάρτυρας εκ Θεσσαλονίκης ο οποίος μαρτύρησε στην Χίο στις 5 Ιουνίου του 1801]. Εις το καρτέρι της πόλεως, οπού ονομάζεται Εγκρεμός [της Χίου], εις την ενορίαν οπού λέγεται Θερμουγιώτισσα, κατοικεί μία πτωχή γυνή· αύτη είχε (και το έχει) παιδίον μικρόν […]
Γλωσσία ονομάζεται ιερά Σκήτη στον Άθωνα στην οποίαν κατά τα χρόνια που ασκήτεψε εκεί ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και η συνοδεία του κατοικούσαν πολλοί αναχωρητές. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν σαν έξαρχος και κορυφαίος ένας άλλος Γρηγόριος που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, όπως και ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ο ασκητής και νηπτικός
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Διδαχές του αββά Παλλάδιου και για τον έγκλειστο Δαβίδ τον Θεσσαλονικέα Εγώ και ο κύριος Σωφρόνιος ο σοφιστής, πριν γίνει μοναχός, επισκεφτήκαμε στην Aλεξάνδρεια τον αββά Παλλάδιο, άνδρα θεοφιλή και δούλο Θεού, ο οποίος είχε το μοναστήρι του στο Λιθαζόμενο και τον παρακαλούσαμε να μας πει ωφέλιμο λόγο. Τότε ο γέροντας
Κάποια χρονιά που στην Θεσσαλονίκη ο χειμώνας ήταν βαρύς και δριμύς η ηγουμένη Άννα που προΐστατο της μονής του Αγίου Στεφάνου, τώρα της Αγίας Θεοδώρας, είπε στις μοναχές της να τρώνε μόνες στα κελλιά τους. Εκείνες τις μέρες στο λιτό κελλί της Αγίας Θεοδώρας και στο μέρος που ξάπλωνε για να κοιμηθεί, έπεσε νερό. Εκεί
Οι δύο θεσσαλονικείς αδελφοί, άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος έγραψαν ένα κοσμοϊστορικό έπος! Έπος πίστεως, ιεραποστολής, γραμμάτων, εκπολιτισμού. Αυτά συνέβησαν τον 9ο αιώνα και αποτέλεσαν συνάμα και ένα πρόγραμμα ουσιαστικής ένταξης του σλαβικού κόσμου στον ευρύτερο κόσμο της Ευρώπης! Τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσαμε, ίσως, να συγκρίνουμε το έργο των δύο αδελφών με αυτό του Μεγάλου
«Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας».
Σινδόνι καθαρᾷ καὶ ἀρώμασι θείοις, τὸ Σῶμα τὸ σεπτόν, ἐξαιτήσας Πιλάτῳ, μυρίζει καὶ τίθησιν, Ἰωσὴφ καινῷ μνήματι· ὅθεν ὄρθριαι, αἱ μυροφόροι γυναῖκες, ἀνεβόησαν· Δεῖξον ἡμῖν ὡς προεῖπας, Χριστὲ τὴν Ἀνάστασιν.
Γράφει ο Στέλιος Κούκος Σαν ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό ανδραγάθημα εν καιρώ πολέμω μοιάζει η παράτολμη ενέργεια του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γενναδίου (1868-1951) η οποία πραγματοποιήθηκε εν μέσω γερμανικής κατοχής το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής του 1944. Ο μητροπολίτης Γεννάδιος αψήφησε την δυναστική, βάρβαρη και απάνθρωπη εξουσία και επιτέθηκε λεκτικά κατά των τυράννων. Ο Θεσσαλονίκης
Ὁ Σταυρός σου Κύριε, ζωὴ καὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ λαῷ σου, καὶ ἐπ’ αὐτῷ πεποιθότες, σὲ τὸν σταυρωθέντα, Θεὸν ἡμῶν ὑμνοῦμεν· Ἐλέησον ἡμᾶς.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον, φεῦγε ἀκόρεστον ψυχὴν τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
