(ανοίγει σε μία νέα καρτέλα Θησαυρός Δαμασκηνού
Λόγος εις την Κυριακήν του Τυφλού
Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/agiou-damaskinou-tou-stouditi-mipos-gi-afton-ton-skopo-gennithike-ekeinos-tyflos-gia-na-fanerothoun-ta-thavmata-tou-christou/
Ο Χριστός θεραπεύει τον Τυφλό
«Ταύτα ειπών, έπτυσε χαμαί, και εποίησε πηλόν εκ του πτύσματος, και επέχρισε τον πηλόν επί τους οφθαλμούς του τυφλού, και είπεν αυτώ· ύπαγε, νίψαι εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, ο ερμηνεύεται Απεσταλμένος. Απήλθεν ούν και ενίψατο, και ήλθε βλέπων».
Δηλαδή, αυτά είπε ο Χριστός, έπειτα έφτυσε κάτω στη γη, έπλασε πηλό με το σάλιο Του και με εκείνον τον πηλό άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε στη στέρνα του Σιλωάμ να νιφτείς». Η λέξη Σιλωάμ ερμηνεύεται ως «απεσταλμένος». Πήγε λοιπόν ο τυφλός, νίφτηκε και γύρισε βλέποντας.
Ω, τι θαύματα του Χριστού! Ω, τι άπειρη δύναμη!
Πώς! Ο Χριστός μπορούσε να τον γιατρέψει μόνο με τον λόγο του, όπως ακριβώς γιάτρεψε και τον Παράλυτο, για τον οποίο μιλήσαμε την προπερασμένη Κυριακή, όπως έκανε και με άλλα θαύματα, τα οποία επιτέλεσε μόνο με τον λόγο του.
Όμως δεν το θέλησε αυτό για δύο αιτίες:
Η πρώτη αιτία ήταν ότι, επειδή οι αχάριστοι Εβραίοι τον έλεγαν αντίθεο, παράνομο και δαιμονισμένο, εκείνος θέλοντας να δείξει ότι είναι Θεός αληθινός και ότι είναι ο ίδιος εκείνος που έπλασε τον Αδάμ από το χώμα της γης, γι’ αυτόν τον λόγο τον γιατρεύει με το χώμα της γης. Έπειτα, δεν έβαλε νερό για να φτιάξει πηλό, παρά μόνο το σάλιο του· αφενός για να φανεί πως η θεραπευτική ενέργεια προέρχεται από το σάλιο του, και αφετέρου για να αποδείξει ότι αυτός είναι εκείνος που φύσηξε στο πρόσωπο του πρώτου Αδάμ και πήρε ζωή.
Η δεύτερη αιτία ήταν ότι, επειδή οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς, οι άρχοντες των Εβραίων, πάσχιζαν να κρύβουν τα θαύματα του Χριστού και να τον παρουσιάζουν ως ψεύτη και παραβάτη του νόμου, γι’ αυτό εκείνος ενεργεί με τρόπο φανερό. Άλειψε τα μάτια του τυφλού με τον πηλό και έπειτα τον έστειλε να πλυθεί, ώστε να τον δουν οι άνθρωποι και οι γείτονές του και να γνωρίσουν το θαύμα του Χριστού. Και πράγματι το είδαν και μαρτυρήθηκε η αλήθεια, όπως ακριβώς θα ακούσετε παρακάτω.
Επιπλέον, εκείνη η κολυμβήθρα του Σιλωάμ προεικόνιζε την κολυμβήθρα του αγίου βαπτίσματος· και επειδή ο Χριστός ήθελε να δείξει ότι όποιος λούζεται σε αυτήν και βαπτίζεται, φωτίζεται ψυχικά, γι’ αυτό έστειλε εκεί και τον τυφλό να πλυθεί. Είναι όμως σωστό να πούμε πώς πρωτοεμφανίστηκε αυτή η στέρνα, που ονομαζόταν του Σιλωάμ.
Ιστορικά της πηγής Σιλωάμ
Τον καιρό που βασίλευε ο βασιλιάς Εζεκίας στην Ιερουσαλήμ, υπήρχε κάποιος βασιλιάς στην Ασσυρία που τον έλεγαν Σεναχηρείμ. Αυτός, λοιπόν, έστειλε μήνυμα στον βασιλιά Εζεκία και του είπε: «Αν μου στείλεις τριάντα έξι χιλιάδες λίτρες χρυσάφι και άλλο τόσο ασήμι, έχει καλώς· ειδάλλως, θα μαζέψω τον στρατό μου και θα έρθω εναντίον σου».
Ο βασιλιάς Εζεκίας, φοβούμενος τον Σεναχηρείμ, του τα έστειλε. Όμως ο Σεναχηρείμ, βλέποντας ότι του έστειλε τόσο μεγάλο πλούτο, είπε στους άρχοντές του: «Τώρα που ο Εζεκίας μάς έστειλε όλη αυτή την περιουσία, έχει πλέον φτωχύνει· ας πάμε λοιπόν εναντίον του να τον νικήσουμε». Έτσι, μάζεψε πολύ μεγάλο πλήθος στρατού για να τον στείλει με τον Ραψάκη στα Ιεροσόλυμα.
Μόλις ο βασιλιάς Εζεκίας έμαθε ότι έρχεται στρατός στην Ιερουσαλήμ, συσκέφθηκε με τους άρχοντες του παλατιού του και αποφάσισε να σκεπάσει τις βρύσες και τα νερά που βρίσκονταν έξω από την Ιερουσαλήμ, ώστε να μην βρουν νερό οι Ασσύριοι και πίνοντάς το να πολεμούν το κάστρο. Έτσι, ο βασιλιάς Εζεκίας μπάζωσε όλα τα νερά στο σημείο που ανέβλυζαν έξω από το κάστρο, και το νερό πήγαινε μέσα στο κάστρο μόνο με αυλάκια και σωλήνες κρυφά θαμμένους. Έφτιαξε μάλιστα και μεγάλες στέρνες μέσα στο κάστρο και τις γέμισε, ώστε, αν οι Ασσύριοι έβρισκαν το νερό και το έκοβαν, οι δικοί του να έχουν νερό στις στέρνες για να πίνουν. Και ο μεν βασιλιάς Εζεκίας έτσι έπραξε για το νερό.
Ο δε Ραψάκης, αφού παρέλαβε τον στρατό από τον Σεναχηρείμ, πήγε στην Ιερουσαλήμ για να την πολεμήσει. Ψάχνοντας να βρει από πού πίνει νερό το κάστρο, για να πιει και ο ίδιος και ο στρατός του, βρήκε τους θαμμένους σωλήνες σε μια βρύση από όπου περνούσε το νερό. Και μόλις το είδε, χάρηκε που βρήκε άφθονο νερό.
Αλλά ο Θεός στέρεψε εκείνη τη βρύση και δεν έτρεχε νερό. Και γινόταν ένα τόσο μεγάλο θαύμα σε εκείνη τη βρύση: αν πήγαινε κάποιος από τους Ασσυρίους να πάρει νερό από εκεί, η βρύση δεν έτρεχε· όταν όμως εκείνος απομακρυνόταν, η βρύση έτρεχε ξανά και το νερό πήγαινε στο κάστρο.
Σε αυτή τη βρύση πήγε κάποτε και ο προφήτης Ησαΐας διψασμένος και δεν βρήκε νερό να πιει· όμως ο Θεός, χάρη στις προσευχές του, έστειλε νερό και ήπιε. Από τότε ονομάστηκε εκείνη η βρύση Σιλωάμ, που σημαίνει «απεσταλμένος», επειδή ο Θεός έστειλε το νερό και ήπιε ο προφήτης Ησαΐας. Αυτή τη βρύση την τίμησαν οι Εβραίοι, την έχτισαν όμορφα και είχαν μια στέρνα όπου μαζευόταν πολύ νερό για να πίνει ο κόσμος. Σε αυτήν έστειλε και ο Χριστός τον τυφλό να πλυθεί, και παρευθύς, μόλις πλύθηκε, ξαναβρήκε το φως του.
Διασκευή από από το βιβλίο, «Θησαυρός Δαμασκηνού» των εκδόσεων Βασ. Ρηγόπουλου. Εισαγωγή, βιογραφία συγγραφέως Ευάγγελος [π. Ειρηναίος] Χρ. Δεληδήμος.