Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Τα πρώτα μοναχικά βήματα
Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/agios-grigorios-palamas-i-synomilia-tou-me-tous-airetikous-massalianous-i-metanoia-tous-kai-i-epistrofi-tous-stin-ekklisia/
16 Είχε ήδη περάσει δύο χρόνια βαδίζοντας προς τον Θεό1, με νηστεία και αγρυπνία, με νήψι και αδιάλειπτη προσευχή, νύκτα και ημέρα, προβάλλοντας την Θεομήτορα οδηγό, προστάτη και μεσίτη, φέροντας κάθε ώρα εμπρός στα μάτια του την συμμαχία και την όψι εκείνης, με λόγια και ευχές και νοερά κινήματα, και διανύοντας τον δρόμο της υπακοής με την χειραγωγία εκείνης.
17 Όταν ησύχαζε κάποτε μόνος του και στην ησυχία είχε στραμμένη τη σκέψη του προς τον εαυτό του και τον Θεό, ξαφνικά, σε όραμα, όχι σε όνειρο, ένας θείος άνδρας στέκεται εμπρός στους οφθαλμούς του ήταν ο κορυφαίος των ευαγελιστών Ιωάννης, ο γόνος της βροντής, ο εξαίρετος μαθητής και φίλος του Χριστού.
Κι’ αυτός προσβλέποντας σ’ εκείνον με ιλαρό βλέμμα λέγει· ήλθα κοντά σου, όπως βλέπεις, άγγελος από την επέκεινα όλων των αγίων Δέσποινα, για να σε ερωτήσω, για ποιον λόγο δεν παύεις νύκτα και ημέρα, κάθε ώρα σχεδόν, να φωνάζης έτσι, « φώτισέ μου το σκότος, φώτισέ μου το σκότος » – διότι πρέπει κι’ εμείς να χρησιμοποιήσωμε εδώ απαράλλακτα εκείνα τα ιερά λόγια.
18 Αυτός τότε είπε· « τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω προσευχόμενος προς τον Θεό, άνθρωπος εμπαθής και πλήρης αμαρτιών, παρά να ελεηθώ και φωτισθώ, για να γνωρίσω και εφαρμόσω το σωτήριο θέλημα εκείνου;».
Τότε ο αγαπημένος του Χριστού μαθητής λέγει πάλι « η Δέσποινα των όλων παραγγέλλει διά μέσου ημών, να μη δειλιάσης και να μη αμφιβάλης, διότι θα σου είμαι εγώ βοηθός».
19 Όταν δε ο Γρηγόριος ξαναρώτησε πάλι, « Και για που πρόκειται να με βοηθήση ως σύμμαχος η Μητέρα του Κυρίου μου, στον παρόντα ή στον μέλλοντα βίο», ο ευαγγελιστής των μεγάλων και των υψηλών λέγει με χαρά και γλυκύτητα, «και παλαιότερα και τώρα, και στο παρόν και στο μέλλον».
20 Και ο μεν ευαγγελιστής, αφού ανήγγειλε αυτά υπερφυώς κι’ εγέμισε αρρήτως τον Γρηγόριο με τον θείο εκείνο χρησμό και τις μεγάλες δωρεές της Θεομήτορος, εξαφανίσθηκε, αυτός δε έπειτα από πολλά χρόνια διηγήθηκε με πολλά δάκρυα το επεισόδιο στον καλό μαθητή, σύνοικο και ζηλωτή της πολιτείας του, κατά το δυνατό, και συμμέτοχο αργότερα στους μεγάλους υπέρ της ευσεβείας αγώνες Δωρόθεο2.
Προσέθεσε μάλιστα κι’ εκείνα· ότι «και πριν τα αφήσω όλα και αναχωρήσω, όταν ευρισκόμουν στον πατρικό οίκο και στο σχολείο και στα ανάκτορα, έτρεφα θαυμαστή πίστι και είχα παράστασι μαζί με θερμή αγάπη και ελπίδα προς την Παρθένο Θεομήτορα.
Γι’ αυτό στην αρχή κάθε ημέρας εθεωρούσα αναγκαιότερο από κάθε έργο και λόγο τούτο, το να σταθώ εμπρός στην ιερά εκείνης εικόνα, για να ειπώ με πολλή κατάνυξι και συντριβή καρδίας την ιερή εκείνη και μεγάλη στα λόγια και στα νοήματα ευχή, την γεμάτη εξομολόγησι και μετάνοια μαζί και δέησι, που φέρει και τις αρχές και τα λαμπρά προοίμια από την θαυμαστή εκείνη Αιγυπτία3.
1 Πρέπει να ήταν άνοιξις του 1320.
2 Ο Δωρόθεος Βλατής, συνιδρυτής της μονής Βλατάδων και μητροπολίτης Θεσσαλονίκης μετέπειτα (1371-1379).
3 Αναφέρεται στην Οσία Μαρία την Αιγυπτία.
Από το βιβλίο του Αγίου Φιλοθέου Κοκκίνου, «Βίος Γρηγορίου Παλαμά» των Πατερικών Εκδόσεων «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια Παναγιώτης Χρήστου.
Επιμέλεια: Στ.Κ.