Ο Όσιος Δαυίδ τιμάται στις 26 Ιουνίου
Λόγος Αρχιμανδρίτου Παντελεήμονος Καλπακίδου, γενικού αρχιερατικού επιτρόπου, εφημερίου Ι. Ν. Αγίου Δημητρίου (νυν Μητροπολίτη Βεροίας και Καμπανίας)
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος, «Η επανακομιδή των ιερών λειψάνων του Οσίου Δαυίδ, εις την Θεσσαλονίκην (17 Ιουλίου 1978).
Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/osios-david-o-en-thessalonikii-epistrofi-ton-ieron-leipsanon-tou-meta-apo-okto-aiones-sti-thessaloniki/
Δεκατέσσαρες αιώνες και πλέον έχουν παρέλθει αφ’ ότου ο άγιος, νεανίσκος εισέτι, έφθασεν εδώ, περί το 465. Είχε γεννηθή εις την επαρχίαν της Μεσοποταμίας, εις τας ανατολικάς εσχατιάς της μεγάλης τότε Χριστιανικής αυτοκρατορίας ημών.
Ο τόπος εκείνος ήτο πραγματικός παράδεισος ασκητών, κάτι παρόμοιον προς το Άγιον Όρος Άθω. Χιλιάδες μοναχοί προσηύχοντο και ησκούντο εκεί εις τα πάμπολλα μοναστήρια και ερημητήρια, και πολλών μεγάλων ασκητών του τόπου εκείνου τα ονόματα λαμπρύνουν το εορτολόγιον της αγίας ημών Εκκλησίας.
Αλλ’ ήδη αι επιδρομαί των Περσών ετάρασσον τα μέρη εκείνα. Πολλοί ηναγκάζοντο να φύγουν εις τα ενδότερα της αυτοκρατορίας. Και τοιουτοτρόπως ο ημέτερος Δαβίδ έφθασεν ενταύθα, καθ’ ον χρόνον περίπου άλλος ένδοξος συμπατριώτης του, ο Όσιος Δανιήλ ο Στυλίτης μετέβαινεν εις Κωνσταντινούπολιν.
Εβδομήκοντα έτη ησκήτευσεν ενταύθα ο Όσιος Δαυίδ. Κατ’ αρχάς μετ’ άλλων μοναχών εις την μη διασωζομένην σήμερον Ιεράν Μονήν των αγίων Θεοδώρου και Μερκουρίου. Κατόπιν, μιμούμενος τον επιφανή ασκητήν της Συρίας άγιον Συμεών τον Στυλίτην, τον οποίον ασφαλώς είχεν ίδει πριν εγκαταλείψει την πατρίδα του, ανήλθεν επί δένδρου αμυγδαλής και παρέμεινεν εκεί επί τρία έτη, υπομένων κακοκαιρίας και καύσωνας, και ενθυμίζων το ψαλμικόν: «Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσεις».
Τέλος ενεκλείσθη εις κελλίον έξω των τειχών της πόλεως και παρέμεινεν εκεί επί πολλάς δεκαετίας έγκλειστος, πληρών δια των θαυματουργιών του πάσαν την χώραν.
Το έτος 538 εκλήθη υπό του αγιωτάτου αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Αριστείδου να επιτελέση μίαν υπηρεσίαν εξόχου σπουδαιότητος δια την πόλιν. Να μεταβή εις Κωνσταντινούπολιν και να παρακαλέση τον αυτοκράτορα Ιουστινιανόν να μεταφέρη την έδραν του επάρχου του Ιλλυρικού, του διοικητού δηλαδή της Χερσονήσου του Αίμου, από την πόλιν Σίρμιον (παρά τον Δούναβιν) εις την Θεσσαλονίκην, πράγμα το οποίο εκρίνετο αναγκαίον δια την ασφάλειάν της.
Μετέβη ο γέρων, και καταπλήξας δια της αβραμιαίας μορφής του την αυτοκράτειραν Θεοδώραν, κατέπληξεν κατόπιν περισσότερον τον ίδιον τον Ιουστινιανόν, ότε, εισελθών εις την αίθουσαν της συγκλήτου, εθυμίασεν αυτόν και τους συγκλητικούς κρατών ανημμένους άνθρακας εις τας παλάμας αυτού.
Το αίτημα των Θεσσαλονικέων εγένετο δεκτόν. Όταν όμως ο όσιος επιστρέφων δια πλοίου αντίκρυσε την πόλιν και την μονήν του, όπως ήδη είχε προείπει πριν αναχωρήσει δια Κωνσταντινούπολιν, παρέδωκε την αγίαν αυτού ψυχήν εις τον Κύριον, τον οποίον καθ’ όλον τον βίον αυτού τοσούτον ηγάπα και ελάτρευεν.
Το τίμιον αυτού λείψανον κατετέθη εντός της Ιεράς Μονής των Αγίων Θεοδώρου και Μερκουρίου, όπου κατά πρώτον ησκήτευσεν, όπου επίσης ευρίσκετο και η αμυγδαλή. Εκεί παρέμεινεν επί αιώνες βρύον ιάματα, μέχρις ότου κατά την περίοδον της Φραγκοκρατίας (1204 – 1224) μετεφέρθη εις την Ιταλικήν πόλιν Παβίαν, νοτιοδυτικώς του Μιλάνου.
– Δια πρώτην φοράν ομιλεί περί αυτού το 1236 ο επίσκοπος της πόλεως Ροδοβάλδος, λέγων ότι είχε τοποθετηθή εις τον Ναόν του Αγίου Πέτρου «ιν Τσιέλ ντ’ Όρο» πλησίον των ιερών λειψάνων του Ιερού Αυγουστίνου.
– Το 1809 ερειπωθέντος του ναού κατετέθη εν τω μεγάρω της επισκοπής Παβίας και το 1904 εις τον ναόν του μοναστικού ιδρύματος Αρτιτζιανέλλι πλησίον του Μιλάνου, όπου έκτοτε εώρταζον πανηγυρικώς την μνήμην του Προστάτου των Οσίου, εκάστην 26ην Ιουνίου.
Kαι κατέστη, ο άγιος αυτός της Ανατολής, τόσον αγαπητός εις την Δύσιν, ώστε εις τον μακρινόν Καναδάν, εις την επαρχίαν Κεμπέκ, ιδρύθη το 1937 κωμόπολις ονομασθείσα Άγιος Δαυίδ και τεθείσα υπό την προστασίαν του, λαβούσα και τεμάχιον των ιερών λειψάνων Του.
Και τώρα, αφού έλαμψεν επί αιώνες εις την Δύσιν, επέστρεψεν εις την πόλιν Του, αφού η μοναστική αδελφότης Παβονιάνι Αρτιτζιανέλλι ευγενώς απεδέχθη την αίτησιν του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου ημών κ.κ. Παντελεήμονος. Μας συγκινεί η πράξις των, διότι εδέχθησαν να στερηθούν τοιούτου προστάτου και πνευματικού θησαυρού. Τους ευγνωμονούμεν, ως επίσης και όλους όσοι συνετέλεσαν εις την ευόδωσιν των προσπαθειών αυτών με πρώτον τον εμπορικόν ακόλουθον του εν Μιλάνω Γενικού Προξενείου κ. Σπυρίδονα Παπαβασιλόπουλον.
Και τώρα, ευφραίνου εν Κυρίω πόλις Θεσσαλονίκη. Ο ενδοξότερος όλων των ασκητών σου ευρίσκεται πάλιν ενταύθα. Εσείσθης υπό των σεισμών, εκλονίσθης, ετραυματίσθης. Γαλήνευε τώρα, καθορώσα του γαληνίου ασκητού τα γαλήνια λείψανα.
Ευφραίνου λαέ της πόλεως ταύτης. Ίσχυε και ανδρίζου, μη φοβού, μη δειλιάς. Ο όσιος Πατήρ ημών μας προστατεύει και πρεσβεύει προς τον Θεόν υπέρ ημών.
Ευφραίνεσθε τάγματα μοναχών και μοναζουσών. Υπόδειγμα βίου μοναστικού εδόθη υμίν ο μέγας ασκητής, ενισχύων ποικιλοτρόπως τους εκλεξαμένους την ισάγγελον πολιτείαν.
Ευφραίνεσθε ιερείς. Στήριγμα και αντιλήπτορα των ποιμαντικών υμών μόχθων ευρίσκετε τον θαυματουργόν μιμητήν του Χριστού.
Ευφραίνεσθε και υμείς, Παναγιώτατε ημών Πάτερ και Αρχιεπίσκοπε. Αι σύντονοι προσπάθειαι ημών εκαρποφόρησαν και το πολυτίμητον λείψανον του Οσίου ευρίσκεται πλέον εν μέσω ημών.
Σας ευχαριστεί η πόλις, σας ευγνωμονούμεν άπαντες, διότι μας εδώσατε τοιαύτην υπέργειον χαράν.
Χαίρομεν σήμερον χαράν μεγάλην. Αγαλλόμεθα, σκιρτώμεν, ευφραινόμεθα, δακρύομεν και δοξάζομεν τον Πανοικτίρμονα Θεόν, τον καταξιώσαντα ημάς να τύχωμεν τοιαύτης ευλογίας. Και εν βαθεία συγκινήσει χαιρετίζομεν ευλαβικώς τον όσιον ημών Πατέρα Δαυίδ.
Όσιε ημών Πάτερ, σε υποδέχονται σήμερον τα τέκνα σου, σε υποδέχεται σήμερον η πόλις σου, συγκεκινημένοι, αγαλλιώσα. Σε υποδέχεται ο πανένδοξος μεγαλομάρτυς του Χριστού Δημήτριος, όπως σε εδέχθη προ 15 περίπου αιώνων, ότε αφιχθείς εις Θεσσαλονίκην δια πρώτην φοράν, νεανίσκος εισέτι, ήλθες να προσκυνήσης εις τον Πανάγιον Τάφον Του.
Χαίρει ο Πολιούχος ημών, ο οποίος τότε σε ενέπνεεν εις την οδόν του ασκητικού μαρτυρίου, χαίρει καθώς σε βλέπει πάλιν ενταύθα, δόξαν των ασκητών της πόλεώς Του. Διότι συ δια των ασκητικών σου άθλων εδόξασες την πόλιν, την οποίαν αυτός εδόξασεν δια του αίματός Του.
Σε υποδεχόμεθα, και δίδομεν ταπεινήν υπόσχεσιν να τιμώμεν το σεπτόν λείψανόν σου, όχι απλώς δια τελετών και εκδηλώσεων ευλαβείας, αλλά προ παντός δια προσπαθειών μιμήσεως της καθαρότητος και αγιότητός σου, κατά το μέτρον των ασθενών ημών δυνάμεων. Διότι αληθής τιμή προς την Παναγίαν μνήμην σου είναι η προσπάθεια να ακολουθώμεν το Πανάγιον παράδειγμά σου.
Σε ικετεύομεν, όσιε Πάτερ Δαυίδ τρισμακάριστε ενίσχυε ημάς εις την προσπάθειαν αυτήν, πρέσβευε εις τον Κύριον υπέρ ημών των αμαρτωλών και μη εγκαταλείπης ποτέ πλέον σωματικώς την πόλιν σου ταύτην, δια να έχωμεν ενταύθα το σεπτόν σου χαριτόβρυτον λείψανον μέχρι συντελείας των αιώνων. Αμήν.
Επιμέλεια: Σ.Κ.