Γράφει ο διάκονος Μάρκος ο μαθητής του εκ Θεσσαλονίκης Οσίου Πορφυρίου Επισκόπου Γάζας: Γιατί πράγματι ήταν άμεμπτος άνθρωπος, πραότατος, ελεήμων, είχε το χάρισμα να αναλύει και να κατανοεί τη Θεία Γραφή και να διαλύει τα δυσνόητα χωρία της καλύτερα από κάθε άλλο (γιατί γνώριζε τα αρχαιοελληνικά γράμματα), απαντώντας και αποστομώνοντας άπιστους και κακόπιστους.  Ήταν φιλόπτωχος, […]

Αλέξανδρος ο Άγιος Νεομάρτυς κατήγετο εκ της μεγαλουπόλεως Θεσσαλονίκης, οι δε γονείς του κατώκουν εις το Μοναστήριον της Λαοδηγίας, το καλούμενον Λαγωδιανήν [σημερινός ναός της Παναγίας Λαοδηγήτριας στην άνω πόλη]. Επειδή δε, ότε ήτο νέος, έτυχε να είναι ωραίος κατά την όψιν, δεν ήτο δυνατόν να μη πέση εις πειρασμόν, κατά την τυραννικήν συνήθειαν, την

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Δεκαπολίτης μετά το ταξείδι του στην Ρώμη γύρισε στη Θεσσαλονίκη από την οποία είχε περάσει και προηγουμένως, κατευθυνόμενος προς τη Ρώμη.  Κατά το ταξείδι του προς τη Ρώμη και τον γυρισμό του από εκεί ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα. Όταν έφτασε στην Θεσσαλονίκη έμεινε κοντά στον ναό του Αγίου Μηνά. Ο

[..] Επειδή λοιπόν ο Κύριος ευδόκησε ώστε αυτή [η αγία Θεοδώρα] να υμνείται και να δοξάζεται από τα στόματα όλων των ανθρώπων γι’ αυτές τις θείες θαυματουργικές ενέργειες, ήταν πλέον πρέπον να αναστηλωθεί με ιεροπρέπεια εντός των ιερών περιβόλων και η εικόνα της, ώστε με την ανάλογη προσκύνησή της να προκαλεί το σεβασμό, να λατρεύεται

Απόσπασμα από τον θεολογικό διάλογο του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης με τους Τούρκους ο οποίος πραγματοποιήθηκε, ενώ βρισκόταν αιχμάλωτος στα χέρια τους. Σ’ αυτό το σημείο πάλι διέκοψαν οι Χιόνες*, ο δε προεδρεύων Παλαπάνος, αφού επέβαλε σιγή, είπε προς τον Θεσσαλονίκης [τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης]·  «Σου παραγγέλλει ο αυθέντης να ειπής, πως

Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/agioi-kyrillos-kai-methodios-mia-poreia-alysidas-dokimasion-dilimmaton-kai-ponou/?preview_id=9608&preview_nonce=b4ebfa027f&post_format=standard&_thumbnail_id=9611&preview=true   Διάδοχός του [του Αγίου Μεθοδίου] κατώρθωσε να γίνη με την εύνοιαν του Σβιατοπόλκου ο φανατικός αντίπαλός του, επίσκοπος της πόλεως Νείτρα Wiching, εκ Σουηβίας της Γερμανίας. Ούτος προσεπάθησε να εξαφανίση τα ίχνη του έργου των βυζαντινών ιεραποστόλων.  Τα επόμενα έτη απηγορεύθη αυστηρώς η σλαβονική γλώσσα εις την θείαν θείαν Λειτουργίαν,

Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/archiepiskopos-anastasios-i-aktinovolia-tis-prosopikotitas-ton-agion-kyrillou-kai-methodiou-tous-epevale-kai-eis-to-papiko-perivallo-kai-dikaiothikan/ Άρσις σταυρού. Η μετέπειτα καρποφορία Εάν προσέξωμεν τας λεπτομερείας της πορείας των δύο βυζαντινών ιεραποστόλων, θα διαπιστώσωμεν αλυσίδα δοκιμασιών, διλημμάτων και πόνου. Εν πρώτοις, ως φαίνεται, ο Κωνσταντίνος (Κύριλλος) ήτο ασθενούς κράσεως και σωματικώς καταβεβλημένος, όταν ανέλαβε την ευθύνην της αποστολής1. Εις το ιεραποστολικόν, εν συνεχεία, έργον πλήθος δυσκολιών και σκευωριών

Νηφαλιότης και σύστημα. Σεβασμός εις την οντότητα του λαού, εις τον οποίον αποστέλλονται. Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/archiepiskopos-anastasios-agioi-kyrillos-kai-methodios-i-sygkrotisi-kai-oi-pnevmatikes-proypotheseis-ton-thessalonikeon-ierapostolon/ Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος ήρχισαν το ιεραποστολικόν των έργον με μεγάλην θετικότητα. Επεσήμανον με διαύγειαν κρίσεως και ειλικρινή σεβασμόν της προσωπικότητος του μοραβικού λαού τον δρόμον, τον οποίον έπρεπε να διανοίξουν διά να συνδεθή ο υπό ανάπτυξιν

Συγκρότησις και πνευματικαί προϋποθέσεις Οι δύο Θεσσαλονικείς, εις τους οποίους ανετέθη η αποστολή διά τον ευαγγελισμόν της Μοραβίας, διεκρίνοντο διά την μόρφωσιν και εσωτερικήν των κατάρτισιν.  Αν κρίνη κανείς από την πληροφορίαν, την οποίαν δίδει ο βιογράφος του Κωνσταντίνου, ότι ο πατήρ των Λέων ήτο ανώτατος αξιωματικός (δρουγγάριος) εις την Θεσσαλονίκην, οι δύο αδελφοί θα