Ο Άγιος Μαρτύρησε στις 16 Φεβρουαρίου του 1694. Ο Νεομάρτυρας Ρωμανός αποπειράθηκε να μαρτυρήσει, αρχικά, στην Θεσσαλονίκη, αλλά οι Τούρκοι τον καταδίκασαν να υπηρετεί ως κωπηλάτης σε τουρκική φρεγάδα, κρίνοντας, έτσι πώς θα τους είναι χρήσιμος και θα ταλαιπωρείται περισσότερο, αντί να τον θανατώσουν. Λίγο καιρό μετά, όμως, κάποιοι Έλληνες τον εξαγόρασαν από την φρεγάδα […]
Ο Όσιος Ιλαρίων ο Αθωνίτης τιμάται στις 14 Φεβρουαρίου. Ο π. Ιλαρίων πέρασε έξι μήνες με αυτόν τον τρόπο βοηθώντας [εθελοντικά] τους φυλακισμένους [που βρίσκονταν στις φυλακές της Θεσσαλονίκης]. Σε έναν ξεχωριστό θάλαμο στην συγκεκριμένη φυλακή, δύο φυλακισμένοι κρεμόντουσαν από σχοινιά. Ένας ήταν χριστιανός, και ο άλλος ήταν ένας πλούσιος Τούρκος τραπεζίτης, από τον οποίον
Η ύπαρξη της μονής του Αγίου Στεφάνου γίνεται γνωστή σ’ εμάς από τον Βίο της Αγίας Θεοδώρας, ο οποίος αποτελεί και την αποκλειστική πηγή που μνημονεύει την μονή μ’ αυτό το όνομα. Αργότερα μνημονεύεται ως μονή της Αγίας Θεοδώρας λόγω της μεγάλης έκτασης της τιμής της αγίας που μόνασε εκεί, αγίασε και ανέδειξε μετά την
Απόσπασμα από το βιβλίο του αείμνηστου καθηγητή Αντώνιου-Αιμίλιου Ταχιάου «Βυζάντιο και Ρωσία» των εκδόσεων University Studio Press. Άγιος Δημήτριος και Άγιοι Μπορίς και Γκλεμπ Όπως έχει ήδη αναφερθεί, η Θεσσαλονίκη κατέστη γνωστή στην Ρωσία χάρη στις πληροφορίες περί Κυρίλλου και Μεθοδίου, οι οποίοι προέρχονταν από αυτή την πόλη, και περί των οποίων γίνεται λόγος στο
Τρόποι και ιδιαιτερότητες της λατρείας των Μαρτύρων στη Θεσσαλονίκη* (Απόσπασμα) Η ολιγάριθμη χριστιανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης του 1ου αιώνα ενισχύθηκε αρκετά τον 2ο, αλλά μόνο από τον 3ο αιώνα αυξήθηκε σημαντικά και εξαπλώθηκε σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Στον 3ο αιώνα ανάγονται και οι πρώτες αρχαιολογικές ενδείξεις, που αποδεικνύουν την διάδοση του χριστιανισμού στην πόλη
Η πληροφορία αναφέρεται στην Μονή του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου στην οποία κοινοβίασε και ασκήθηκε η Αγία Θεοδώρα και μετά έλαβε την οσιακή κοίμησή της, τα θαύματα που επιτέλεσε και την μυροβλυσία της έλαβε το όνομά της. Πιο κάτω μπορείτε να διαβάσετε την παραπομπή 22 από τον «Βίο της Οσιομυροβλύτιδος Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη» τον οποίο έγραψε
Συμεών Α. Πασχαλίδης: Οι θεσσαλονικείς Μάρτυρες των ρωμαϊκών χρόνων και η επιβίωση της μνήμης τους κατά τη βυζαντινή περίοδο (απόσπασμα)* Η περίοδος των διωγμών στη Θεσσαλονίκη αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον τμήμα της τοπικής Εκκλησίας κατά τη ρωμαϊκή περίοδο της ιστορίας της πόλεως, το οποίο έχει αποσπασματικά και κατά περίπτωση μελετηθεί από Έλληνες και ξένους ειδικούς
[..] Ο πατριάρχης Φώτιος αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι οι Σλάβοι και οι Τούρκοι του βορρά, δηλαδή οι Χάζαροι, έχοντας έλθει σ’ επαφή με τους Έλληνες από πολύν καιρό, ήσαν πλέον ώριμοι να κερδηθούν και να εισέλθουν στη χορεία των χριστιανικών λαών και συγχρόνως στον κύκλο της πολιτισμένης ανθρωπότητος. Για την ασφαλή θεμελίωσι κάθε προσπάθειας προς αυτήν
Κάποια νεαρή κόρη που προερχόταν από το κάστρο της Βέρροιας που υπάγεται στην πόλη μας, καθώς χασμουρήθηκε, παραμορφώθηκε στα σαγόνια της (δηλαδή εξαρθρώθηκε η κάτω γνάθος από τα σημεία με τα οποία ενώνεται) από επίδραση του κακόβουλου δαίμονα, παρέμεινε δε με ανοικτό το στόμα για πολλές ημέρες. Κι αφού απέβη άκαρπη κάθε ιατρική θεραπεία
[…] Συγγράμματα Ο Γεώργιος Σχολάριος παρετήρησε ότι τα έργα του Νικολάου Καβάσιλα είναι ένα στολίδι: «κόσμος εισί τη του Χριστού Εκκλησία» (Miklosich-Müller, Acta Patriarchatus Constantinopolitani, II, 27). Με τα νεώτερα δεδομένα θα ημπορούσαμε να προσθέσουμε ότι είναι από τα καλύτερα προϊόντα της θρησκευτικής γραμματείας γενικώς. Διακρίνονται για τη χάρι, τη ζωντάνια, την πειθώ, τη δύναμι,
