Οσίου Μακαρίου Μακρή
Εγκώμιον εις τον εν αγίοις πατέρα ημών Δαυίδ τον εν Θεσσαλονίκη
(απόσπασμα)
Αμέσως, λοιπόν, χωρίς να νοιαστεί καθόλου για τρόφιμα και εφόδια και προσκομίζοντας ως δώρο στους ισχυρούς όχι τίποτα τιμιότερο από την αρετή του, επιβιβάζεται στο πλοίο με δύο από τους μαθητές του κατευθείαν για το Βυζάντιο και τον ξεπροβοδίζουν τα αγγελικά πνεύματα και ο οικείος δεσπότης και όσοι ήταν μαζί τους.
Και πλησιάζει μετά από λίγο στο επίνειο της πόλης [της Κωνσταντινούπολης].
Και πριν αποβιβαστούν, διαδόθηκε η φήμη μέχρι τα γύρω βασίλεια, και πηγαίνει να τον προϋπαντήσει πρώτη η βασίλισσα (η Θεοδώρα), γιατί ο βασιλιάς (ο Ιουστινιανός) έτυχε να φύγει για λίγο διάστημα από την πόλη λόγω των πολλών φροντίδων για να συντονίσει πιο εύκολα έτσι σοβαρές υποθέσεις του κράτους.
Και φθάνοντας, στέκεται και προϋπαντά βγάζοντας από πάνω της το βασιλικό της πέπλο, προσκυνά με εδαφιαία μετάνοια μπροστά στα ευλογημένα πόδια του και ζητά την ευλογία του μακαρίου ανδρός.
Και μετά την εύφημη προσφώνηση που ταιριάζει σε βασιλιάδες σηκώνεται πάλι όρθια. Και αφού έβαλε τον άγιο να ξεκουραστεί και κάθισε κι εκείνη δίπλα του, του ζήτησε να περιμένει τον βασιλιά να επιστρέψει.
Και ο βασιλιάς μετά από λίγο καταφθάνει μαζί με τη συνηθισμένη πομπή και συνοδεία του, πληροφορείται αμέσως για τον ερχομό του αγίου και πηγαίνει να τον συναντήσει με όλη τη σύγκλητο και τους άρχοντες που είχαν συγκεντρωθεί δίπλα του.
Και προσκλήθηκε ο θείος άνδρας και επρόκειτο να συναντήσει τον βασιλιά.
Ζήτησε τότε πυρωμένα κάρβουνα και αφού τα έβαλε στη γυμνή παλάμη του, με την βοήθεια της δικής Σου χάρης, Χριστέ μου, τους θυμίασε όλους, πρώτα τον βασιλέα που πήγε να τον προσκυνήσει με ευλάβεια και έπειτα όλους αυτούς που παρευρίσκονταν.
Και ένιωσαν φοβερή έκπληξη μπροστά στην όψη αυτού του ανθρώπου και απέναντι σ’ αυτό το θαύμα και δεν ήξεραν ποιο από τα δύο φαινόμενα πρώτα να θαυμάσουν, το θαύμα της φωτιάς που δεν είναι υποδεέστερο από το θαύμα των ιερών παίδων στη Βαβυλώνα ή την μορφή του αγίου ανδρός που ήταν γεμάτη από θαύμα και χάρη;
Ο βασιλιάς, τότε, τον δεξιώθηκε, όπως αρμόζει σε δούλο του Θεού και μεταφέρει τον θρόνο του Επάρχου στη Θεσσαλονίκη και αφού εκπληρώνει κάθε άλλο αίτημα του αγίου με πολλή μεγάλη προθυμία τον ξεπροβοδίζει στον δρόμο για το σπίτι του.
Ο Άγιος Δαυίδ ο εν Θεσσαλονίκη τιμάται στις 26 Ιουνίου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του δρος Σωτηρίου Ι. Μπαλατσούκα, αναπληρωτή καθηγητή, «Βυζαντινά αγιολογικά κείμενα, Παλαιολόγειοι χρόνοι: Βίοι, θαύματα, εγκώμια αγίων», τόμος γ’, Τρίκαλα.
Επιμέλεια: Στ.Κ.