
Μία μοναχή που ανήκε σε φροντιστήριο αρετής, την μονή της θαυμαστής Θεοδώρας δηλαδή, είχε μαζί της ένα θηλυκό παιδί.
Ήταν εκτεθειμένο βρέφος, το οποίο αυτή παρέλαβε μητρικώς και φιλανθρώπως [το είχε υιοθετήσει], του προσέφερε τροφή και παντοειδή φροντίδα, ώστε ήδη να έχη φθάσει σε παιδική ηλικία, να μπορή να υπηρετή επιδεξίως και να παρέχη αγαθές ελπίδες στην Κυρία του περί του μέλλοντος πράγματα για τα οποία το παρέλαβε άλλωστε εκείνη.
Εδοκίμασε όμως αισχρώς τα αντίθετα μ’ επήρεια πονηρού δαίμονος.
Πραγματικά τα φυσικά περιττώματα της κοιλίας, κινούμενα παρά φύσι στο κορίτσι, εγέμιζαν ακαθαρσίες τα στρώματα, τα φορέματα κι’ αυτήν την ίδια την νύκτα στον ύπνο επάνω στο κρεββάτι.
Η κυρία εστενοχωριόταν πολύ, καθώς έβλεπε την κόρη να έχη περάση από καιρό την βρεφική ηλικία, χωρίς να έχη αποβάλει καθόλου τα αηδή και φρικτά ιδιώματά της.
Έτσι άρχισε βαθμιαίως να χάνη την αγάπη και το φίλτρο προς την κόρη και να σκέπτεται να την απομακρύνη και να την χωρίση πλέον.
Αλλά προσέρχεται αυτόκλητος ο σωτήρ στους πάσχοντας, θεραπεύοντας της μιας το σώμα και της άλλης την ψυχή, ή μάλλον θεραπεύοντας και τις δύο στα δύο, διότι και κατά τα δύο ασθενούσαν.
Πραγματικά, καθώς ο μέγας αρχιερεύς μετέβηκε στο μοναστήρι κατά την συνήθειά του, ανακοινώθηκαν αυτά τα πράγματα από εκείνες, πέφτουν δε συγχρόνως στα πόδια του, ζητώντας τη θεραπεία με θερμή πίστι και δάκρυα.
Αυτός δε, αφού τις εκύτταξε με φιλάνθρωπα μάτια και τις παρηγόρησε πατρικώς με λόγια ευχάριστα και ευσπλαγχνικά, έθεσε την χείρα στην κεφαλή της κόρης, ανυμνώντας τον Θεό και ευχόμενος, και αμέσως καθιστά υγιά την ασθενή.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αγίου Φιλοθέου Κοκκίνου, «Βίος Γρηγορίου Παλαμά», των Πατερικών Εκδόσεων «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια Παναγιώτης Χρήστου.
