Εισαγωγή Πρόκειται για τον θείο του Αγίου Νικολάου Καβάσιλα του οποίου υπήρξε καθηγητής. Και οι δύο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Θεσσαλονίκη, αλλά έζησαν αρκετά χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί προσέφεραν τόσο στην Εκκλησία όσο και στην αυτοκρατορική αυλή τη σύνεση, τη σοφία, την πνευματικότητά τους και τη θεολογική τους κατάρτιση, αλλά και τη διάκριση τους για […]
Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός: Ησυχαστές και Ζηλωτές, Πνευματική ακμή και κοινωνική κρίση στον Βυζαντινό 14ο αιώνα Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/prot-georgios-metallinos-enas-moiraios-anthropos-o-monachos-varlaam-kai-o-yperaspistis-tou-isychasmou-agios-grigorios-palamas/ γ. Ο Ησυχασμός, ως ζωή εν αγίω Πνεύματι, συνιστά την πεμπτουσία της εκκλησιαστικής παραδόσεως, ταυτιζόμενος ακριβώς με αυτό που περικλείει και εκφράζει ο όρος Ορθοδοξία. Ορθοδοξία έξω από την ησυχαστική παράδοση είναι αδιανόητη και ανύπαρκτη. Η
Ο 14ος αιώνας ειναι αποδεδειγμένα μία από τις κρισιμότερες φάσεις της «Βυζαντινής» Ιστορίας. Η περίοδος αυτή σφραγίζεται από μία περίεργη αντινομία. Η κοινωνικο-πολιτική κρίση (δείγμα αποδιοργάνωσης και αποσύνθεσης) διαπλέκεται με πνευματικές συγκρούσεις (δείγμα ακμής και ρωμαλεότητας). Προχωρεί η εδαφική συρρίκνωση της Αυτοκρατορίας (τα εδάφη μοιράζονται Σέρβοι, Βούλγαροι και Οθωμανοί), αλλά παράλληλα σημειώνεται αναγέννηση των γραμμάτων
Ο Όσιος Μακάριος Μακρής τιμάται στις 8 Ιανουαρίου. Ο εκ Θεσσαλονίκης Άγιος Μακάριος Μακρής, βατοπαιδινός μοναχός και μετέπειτα ηγούμενος της Μονής Παντοκράτορος της Κωνσταντινούπολης στάλθηκε στη Ρώμη ως επικεφαλής τριμελούς αντιπροσωπείας για να συζητήσει με τον πάπα Μαρτίνο τον Ε’ (1431) για το θέμα του σχίσματος μεταξύ των Χριστιανών της Δύσης και της Ανατολής.
Στην ανατολική πλευρά της πλατείας Δικαστηρίων και πάνω στη σημερινή οδό Μητροπολίτου Γενναδίου ορθωνόταν, ως την καταστροφή της από την πυρκαγιά του 1917, η εκκλησία του αγίου Νικολάου του Τρανού. Το ταπεινό εκκλησάκι που την αντικατέστησε σε τίποτα δε θυμίζει την αίγλη και τη μεγαλοπρέπειά της. Ο άγιος Νικόλαος ο Τρανός αποτελούσε το κέντρο της
Ούτος ο ευλογημένος ήτον από το Καρπενήσι, υιός γονέων ευσεβών, όμως αγραμμάτων· όθεν και αυτός έμεινεν αγράμματος, και άλλο κανένα δεν ήξευρε, παρά μόνον πως είναι Χριστιανός. Εν μια δε των ημερών, ήκουσε μερικούς οπού εδιηγούντο διά τον Άγιον Τάφον του Κυρίου μας, και παρακινηθείς επήγεν εις τα Ιεροσόλυμα, και προσκυνώντας τον ζωοδόχον Τάφον, και
Ένας μοναχός ο οποίος ασκήτευε πάνω σε έναν στύλο κοντά στον ναό του Αγίου Μηνά της Θεσσαλονίκης, κάνοντας συγχρόνως και το εργόχειρό του, ο Άγιος Γρηγόριος Δεκαπολίτης ο οποίος ησύχαζε σε ένα κοντινό κελλί τον ειδοποίησε να σταματήσει το εργόχειρό του και να ετοιμαστεί για το τέλος του που πλησιάζει. Και πράγματι μετά από λίγες
Πήρα θετική απόφαση να φύγω χωρίς γυρισμό Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/to-perasma-tou-agiou-porfyriou-apo-tin-thessaloniki-otan-pigaine-mikro-paidi-ston-athona-gia-na-monasei/ Έπειτα απ’ όλες αυτές τις περιπλανήσεις και τα πισωγυρίσματα, αφού πέρασε λίγος καιρός, πήρα θετική απόφαση να φύγω χωρίς γυρισμό. Αποφάσισα να μην ξαναβγώ απ’ το καράβι. Ξεκίνησα πάλι απ’ τον Πειραιά, χωρίς επιστροφή, για το Άγιον Όρος. Ήταν η τρίτη φορά που πήγαινα,
Αλήτης της αγάπης του Θεού Αφηγείται ο Άγιος Πορφύριος: Μέρες ολόκληρες ήμουν σκυθρωπός και σκεπτικός. Το αφεντικό μου με πρόσεξε. Με πλησίασε. Μου λέει, λοιπόν: – Γιατί είσαι έτσι; Τι σου συμβαίνει; Ε, κι εγώ τότε αναγκάστηκα να πω ένα ψέμα. Είπα ότι έμαθα από κάποιο χωριανό μου, όταν είχα κατέβει κάτω από το μπακάλικο
Δύο Άγιοι της Θεσσαλονίκης των πρώτων χριστιανικών αιώνων μνημονεύονται σήμερα στα παλαιότερα συναξάρια χωρίς δυστυχώς πολλές πληροφορίες για τη ζωή και το έργο τους. Πρόκειται για τον Άγιο Ουρβανό εκ των Εβδομήκοντα Αποστόλων και τον Άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Από το «Αγιολόγιον της Θεσσαλονίκης» του Κέντρου Αγιολογικών Μελετών της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκη, έκδοση Ιεράς Μονής
