Η μνήμη του Αγίου Αλεξάνδρου τιμάται στις 14 Μαρτίου. Ο Άγιος μάρτυρας Αλέξανδρος που καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, όταν τον κάλεσε ο βασιλιάς Μαξιμιανός να θυσιάσει στους ειδωλολατρικούς θεούς, αρνήθηκε, ενώ στη συνέχεια ανέτρεψε τα τραπέζια των σπονδών. Για τον λόγο αυτό ο Μαξιμιανός διέταξε τον αποκεφαλισμό του. Προηγουμένως όμως, και ενώ ο Άγιος προσευχόταν, […]
Οι Άγιοι Αλέξανδρος, Διονύσιος και Φρόντων και Ανώνυμος, μάρτυρες «βασιλικοί» τιμώνται στις 13 ή στις 14 Μαρτίου Σύμφωνα με ένα από τα αρχαιότερα ανατολικά συναξάρια (του 4ου αιώνα), το «Συριακό Μαρτυρολόγιο», τρεις μάρτυρες συνδέονται με το μαρτύριο του Αγίου Φρόντωνος στη Θεσσαλονίκη. Όπως αναφέρει: «ἐν Θεσσαλονίκῃ Φρόντων ὁ μάρτυς καὶ ἕτεροι τρεῖς». Τα
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Ομιλία 13 Την Πέμπτη Κυριακή των νηστειών όπου γίνεται λόγος και περί ελεημοσύνης Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/agios-grigorios-palamas-ebros-adelfoi-as-deixoume-ti-einai-i-thearesti-ki-alithini-nisteia/# 9. Όταν λοιπόν νηστεύης και τρέφεσαι μ’ εγκράτεια, να μη αποθηκεύης γι’ αύριο τα περισσεύματα, αλλά όπως ο Κύριος πτωχεύοντας μάς επλούτισε, έτσι και συ πεινώντας εκουσίως, χόρτασε τον ακουσίως πεινασμένο· τότε η νηστεία
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Ομιλία 13 Την Πέμπτη Κυριακή των νηστειών όπου γίνεται λόγος και περί ελεημοσύνης Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/agios-grigorios-o-palamas-i-nisteia-einai-entoli-zois-pou-einai-synomiliki-tis-anthropinis-fyseos/?preview_id=9246&preview_nonce=fa73d73dca&post_format=standard&_thumbnail_id=9255&preview=true 5. Εάν επιδοθούμε κι’ εμείς σε αληθινή νηστεία, και την εδώ πύρωσι της σαρκός θα καταπατήσωμε και θα σβήσωμε, και την μελλοντική κάμινο θα περάσωμε άθικτοι, όταν του καθενός το έργο θα δοκιμάση το
Αντιρρητικός λόγος περί της ορθοδόξου πίστεως Αντωνίου* του Ομολογητή αρχιεπισκόπου Δυρραχίου και αργότερα Θεσσαλονίκης προς τον αυτοκράτορα Λέων τον Ε’ τον Αρμένιο Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/antonios-o-omologitis-apodidoume-me-ieroprepeia-analogi-me-tin-timi-tou-eikonizomenou-prosopou-tin-proskynisi-pou-faneronei-to-sevasmo-mas-pros-afto/ 14 Εσύ όμως, βασιλιά, γιατί δεν τα σέβεσαι αυτά, αλλά τα ατιμάζεις; Ποιος υπήρξε σύμβουλός σου γι’ αυτήν εδώ την απρέπεια; Ποιο φίδι, φθονώντας τη σωτηρία σου, σου στέρησε
Αντιρρητικός λόγος περί της ορθοδόξου πίστεως Αντωνίου* του Ομολογητή αρχιεπισκόπου Δυρραχίου και αργότερα Θεσσαλονίκης προς τον αυτοκράτορα Λέων τον Ε’ τον Αρμένιο Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/antonios-o-omologitis-dia-tou-agiou-pnevmatos-gnorizoume-poia-proskynisi-prepei-na-apodidoume-ston-christo-kathos-kai-poio-sevasmo-armozei-na-aponemoume-stis-ieres-eikones/ Ακολουθώντας επακριβώς τις θεϊκές αποκαλύψεις των ιερών λόγων και τις αποστολικές και πατερικές παραδόσεις, αποδίδουμε με ιεροπρέπεια ανάλογη με την τιμή του εικονιζομένου προσώπου, την προσκύνηση που φανερώνει
11 Έτσι λοιπόν, αφού ανήλθε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο μακάριος [ο Αντώνιος ο Ομολογητής1 αρχιεπίσκοπος Δυρραχίου και μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης] και κατηύθυνε το λαό που εποίμαινε σε σωτήριες βοσκές, ξαφνικά αναζωπυρώθηκε επικίνδυνα, σα φλόγα, η βδελυρή νεοφανείσα εκείνη αίρεση [η εικονομαχία], και όλος ο λαός των ορθοδόξων τρομοκρατήθηκε, σύγχυση και αναταραχή κατέλαβε την οικουμένη. Όλοι
Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Ομιλία 13 Την Πέμπτη Κυριακή των νηστειών όπου γίνεται λόγος και περί ελεημοσύνης 1. Υπάρχουν μερικά θαλάσσια μέρη που τρέφουν μεγάλα κητώδη θηρία. Όσοι λοιπόν πλέουν σ’ αυτά τα μέρη κρεμούν κώδωνες στα πλευρά
Η Θεσσαλονίκη κατά τους μετά Χριστόν αιώνες Οι απαρχές του Χριστιανισμού Το 54 μ.Χ. η Θεσσαλονίκη φιλοξένησε ένα διάσημο ξένο: τον απόστολο Παύλο, τον οποίο συνόδευαν ο Σίλας, ο Τιμόθεος, ίσως δε και ο Λουκάς. Το περιβάλλον, στο οποίο ο άγιος απόστολος ήρθε να κηρύξει τη νέα πίστη, δεν ήταν ούτε καλό ούτε κακό. Για
Κείμενο Λάμπης Γερεμτζές, δημοσιογράφος. […] Τα δύο τελευταία χρόνια της κατοχής 1943-44 τον κούρασαν, τον τσάκισαν ψυχικά, κυριολεκτικά τον γέρασαν. Τα κατάμαυρα μαλλιά και τα γένια του άσπρισαν. Προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα που γεννιούνται καθημερινά και τους κινδύνους με παροιμιώδη λεβεντιά. Κάθε φορά που οι Εδεσσαίοι ένιωθαν τον κίνδυνο να πλησιάζει, σ’ αυτόν
