Θησαυρός Δαμασκηνού
Λόγος σε απλή γλώσσα για την Κυριακή των Αγίων Πάντων
Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/agios-damaskinos-stouditis-kyriaki-agion-panton-giortazoume-ti-mnimi-tous-kai-tous-parakaloume-na-mesitevoun-ston-theo-gia-emas/
Αλλά λοιπόν, αν και πέθαναν και έχυσαν το αίμα τους, εντούτοις απήλαυσαν τα άφθαρτα και αιώνια αγαθά, «α οφθαλμός ουκ είδεν και ους ουκ ήκουσεν και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη, α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν αυτόν» καθώς όρισε ο Απόστολος Παύλος.
Διότι οι Μάρτυρες υπομένουν το βασανιστήριο για λίγο μόνο καιρό, αλλά την απόλαυση των αγαθών την έχουν στον αιώνα τον ατελεύτητο.
Όταν ανεβαίνουν στον ουρανό, οι Αρχάγγελοι τους τιμούν, οι Άγγελοι τους προϋπαντούν, και όλα τα τάγματα των ουρανών χαίρονται για την άνοδό τους. Και όπως ακριβώς όταν πηγαίνει ένας βασιλικός στρατιώτης σε ένα κάστρο ή σε μια χώρα, και βγαίνουν οι άνθρωποι του τόπου για να δουν τον ίδιο και τα όπλα του, παρομοίως και όταν ανεβαίνουν οι Μάρτυρες στον ουρανό, τους προϋπαντούν οι Άγγελοι, θαυμάζοντας τους αγώνες τους.
Έπειτα τους παίρνουν και τους οδηγούν με μεγάλη τιμή προς τον Βασιλέα των ουρανών, τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, εκεί στον θεϊκό θρόνο, όπου παραστέκονται χίλιες χιλιάδες Αγγέλων και μύριες μυριάδες Αρχαγγέλων, εκεί όπου λάμπει το αμέτρητο φως.
Όταν δε πηγαίνουν να προσκυνήσουν τον Θεό, Αυτός ακόμη περισσότερο τους υποδέχεται (τους δεξιώνεται) και τους δίνει μεγαλύτερη τιμή, σαν να είναι φίλοι Του. Και δικαίως, διότι Αυτός ο ίδιος είπε στους Αποστόλους: «Ουκ έτι καλώ καλώ υμάς δούλους, αλλά φίλους».
Κι αν στους Αποστόλους μίλησε έτσι, ο λόγος αυτός ισχύει και για τους άλλους Αγίους· επειδή, όπως ορίζει και ο Απόστολος Παύλος, όλοι οι Άγιοι είναι ένα σώμα, το σώμα του Χριστού, και Αυτός είναι η κεφαλή.
Τότε οι Άγγελοι χαίρονται για την τιμή των Μαρτύρων, οι Αρχάγγελοι ευφραίνονται, τα Χερουβίμ υμνούν τον Βασιλέα τέτοιων στρατιωτών, τα Σεραφίμ Τον δοξολογούν, και όλα τα τάγματα του ουρανού με χαρά και μεγάλη ευφορία ψάλλουν τον Τρισάγιο Ύμνο.
Τι να λέω τα πολλά; Αυτός ο ίδιος ο Θεός ευφραίνεται εκείνη την ημέρα.
Και τι το θαυμαστό; Αν γίνεται χαρά στον ουρανό όταν μετανοήσει ένας αμαρτωλός άνθρωπος, πόσο μάλλον θα γίνει όταν ανεβαίνει ένας Μάρτυρας;
Τότε, με μεγάλη ιλαρότητα, χαρά στο πρόσωπό Του, αποκρίνεται ο Βασιλιάς και λέει προς τους Αγίους Του: «Εύγε, καλοί μου δούλοι και φίλοι! Δούλοι μεν, επειδή εγώ είμαι ο Θεός κι εσείς οι άνθρωποι, φίλοι δε, επειδή με αγαπήσατε και με υπηρετήσατε με καθαρή καρδιά. Περάστε μέσα στη χαρά του Κυρίου σας, περάστε στα αιώνια αγαθά, περάστε στη Βασιλεία των Ουρανών· επειδή στα λίγα φανήκατε άξιοι εμπιστοσύνης και φρόνιμοι, στα πολλά θα σας εγκαταστήσω».
Ω, τι αγαθά απολαμβάνουν τότε οι Άγιοι!
Ώ, τι χαρά κληρονομούν τότε οι Μάρτυρες!
Ποιος μπορεί να τη διηγηθεί;
Ποιος μπορεί να την πει;
Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί να την εξηγήσει στους ανθρώπους;
Αν ο Απόστολος Παύλος ορίζει ότι μάτια ανθρώπινα και υλικά δεν είδαν εκείνα τα αγαθά, πώς είναι δυνατόν να τα περιγράψει κανείς με λόγια;
Συνεχίζεται
Διασκευή από από το βιβλίο, «Θησαυρός Δαμασκηνού» των εκδόσεων Βασ. Ρηγόπουλου. Εισαγωγή, βιογραφία συγγραφέως Ευάγγελος [π. Ειρηναίος] Χρ. Δεληδήμος.