Κατά τον όντως φιλόθεο και φιλάγιο βιογράφο άγιο Φιλόθεο τον Κόκκινο, του αγίου Γερμανού πατρίδα ήταν «η περιφανής Μακεδόνων μητρόπολις, το φίλον όντως εμοί και ήδιστον έδαφος, η θαυμαστή και μεγάλη Θεσσαλονίκη». Ήταν συμπατριώτες και φίλοι οι δύο άγιοι. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1252 από φιλάνθρωπους, ευκατάστατους, ευσεβείς και πολύτεκνους γονείς. Ήταν ο τρίτος από […]
Όσιος Φώτιος ο Θεσσαλός, κτίτωρ της μονής Ακαπνίου (11ος αι.) Η μνήμη του τιμάται στις 9 Ιουλίου. Κείμενο Συμέων Πασχαλίδης Ο όσιος Φώτιος ο Θεσσαλός υπήρξε δεσπόζουσα μοναστική φυσιογνωμία στο πνευματικό περιβάλλον της Θεσσαλονίκης κατά τον 11ο αιώνα. Καταγόταν από τη Θεσσαλία, όρο με ευρύτατη γεωγραφική έννοια αυτή την περίοδο, από εύπορους και επιφανείς γονείς,
Κείμενο δρ. Χαραλάμπης Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας Ο Άγιος Γρηγόριος, ο Καλλίδης [Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γεννημένος στην Ανατολική Θράκη (1844-1925)], είναι ο γενναιόφρων Ιεράρχης του οποίου το φρόνημα δεν εκάμπτετο μπροστά στους κινδύνους και στις μυστικές απειλές. Σήκωνε πάντοτε τη σημαία της αληθείας του Ευαγγελίου της αγάπης με παρρησία επαναλαμβάνοντας τα
Αρχιμανδρίτης, π. Βαρνάβας Γιάγκου, Ηγούμενος Ιερά Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης: “Κυριακή των Αγίων Πάντων: Η αγιότητα είναι ο λόγος της ύπαρξής μας” Από την ιστοσελίδα “Απαρχή” Πατήστε εδώ για να δείτε το βίντεο: https://aparchi.gr/2024/06/30/i-kiriaki-ton-agion-panton/
Κανένας άλλος δεν προέβαλε και δεν ανέδειξε τόσο τη Θεσσαλονίκη και τους Θεσσαλονικείς όσο ο απόστολος Παύλος. Ο απόστολος των εθνών έκλεψε την καρδιά της Θεσσαλονίκης και με ιδιαίτερη ευγένεια τη μεταμόρφωσε πνευματικά, καθοριστικά και αμετάκλητα, και έτσι αυτός θα είναι εσαεί ο πνευματικός μέντορας και καθοδηγητής της -όπως βεβαίως και σύμπαντος του κόσμου και
Ο Άγιος Δαυίδ ο εν Θεσσαλονίκη ασκήθηκε τρία χρόνια καθισμένος σε δέντρο αμυγδαλιάς και είναι πάρα πολύ γνωστός για την παράδοξη αυτή άσκησή του. Τρία χρόνια, λοιπόν, παραδομένος στις διαθέσεις του καιρού και ησυχία καμία να μην έχει από τα διάφορα καιρικά φαινόμενα. Ούτε την σταθερότητα που είχαν οι στυλίτες στους πετρόκτιστους στύλους. Αυτός ήταν
«Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας».
Σινδόνι καθαρᾷ καὶ ἀρώμασι θείοις, τὸ Σῶμα τὸ σεπτόν, ἐξαιτήσας Πιλάτῳ, μυρίζει καὶ τίθησιν, Ἰωσὴφ καινῷ μνήματι· ὅθεν ὄρθριαι, αἱ μυροφόροι γυναῖκες, ἀνεβόησαν· Δεῖξον ἡμῖν ὡς προεῖπας, Χριστὲ τὴν Ἀνάστασιν.
Ὁ Σταυρός σου Κύριε, ζωὴ καὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ λαῷ σου, καὶ ἐπ’ αὐτῷ πεποιθότες, σὲ τὸν σταυρωθέντα, Θεὸν ἡμῶν ὑμνοῦμεν· Ἐλέησον ἡμᾶς.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον, φεῦγε ἀκόρεστον ψυχὴν τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
