Κείμενο δρ. Χαραλάμπης Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας Ο Άγιος Γρηγόριος, ο Καλλίδης [Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γεννημένος στην Ανατολική Θράκη (1844-1925)], είναι ο γενναιόφρων Ιεράρχης του οποίου το φρόνημα δεν εκάμπτετο μπροστά στους κινδύνους και στις μυστικές απειλές. Σήκωνε πάντοτε τη σημαία της αληθείας του Ευαγγελίου της αγάπης με παρρησία επαναλαμβάνοντας τα […]
Αρχιμανδρίτης, π. Βαρνάβας Γιάγκου, Ηγούμενος Ιερά Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης: “Κυριακή των Αγίων Πάντων: Η αγιότητα είναι ο λόγος της ύπαρξής μας” Από την ιστοσελίδα “Απαρχή” Πατήστε εδώ για να δείτε το βίντεο: https://aparchi.gr/2024/06/30/i-kiriaki-ton-agion-panton/
Κανένας άλλος δεν προέβαλε και δεν ανέδειξε τόσο τη Θεσσαλονίκη και τους Θεσσαλονικείς όσο ο απόστολος Παύλος. Ο απόστολος των εθνών έκλεψε την καρδιά της Θεσσαλονίκης και με ιδιαίτερη ευγένεια τη μεταμόρφωσε πνευματικά, καθοριστικά και αμετάκλητα, και έτσι αυτός θα είναι εσαεί ο πνευματικός μέντορας και καθοδηγητής της -όπως βεβαίως και σύμπαντος του κόσμου και
Ο Άγιος Δαυίδ ο εν Θεσσαλονίκη ο οποίος ασκήθηκε σε δέντρο αμυγδαλιάς είναι πάρα πολύ γνωστός για την παράδοξη αυτή άσκησή του που διήρκεσε τρία χρόνια. Τρία χρόνια, λοιπόν, παραδομένος στις διαθέσεις του καιρού και ησυχία καμία να μην έχει. Ούτε την σταθερότητα που είχαν οι στυλίτες στους πετρόκτιστους στύλους. Αυτός ήταν έρμαιο και των
Ο Όσιος Δαυίδ ο Δεντρίτης αποτελεί μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη μορφή ανάμεσα στους αγίους της Θεσσαλονίκης. Ο Όσιος, παρ’ όλο που δεν κατάγεται από την Θεσσαλονίκη στάθηκε γι’ αυτήν παρηγορητής και ευεργέτης. Η καταγωγή του ήταν από την Μεσοποταμία. Ο άγιος μετά την τριετή ασκητική του άθλησή πάνω σε ένα δέντρο αμυγδαλιάς έλαβε από τον
«Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας».
Σινδόνι καθαρᾷ καὶ ἀρώμασι θείοις, τὸ Σῶμα τὸ σεπτόν, ἐξαιτήσας Πιλάτῳ, μυρίζει καὶ τίθησιν, Ἰωσὴφ καινῷ μνήματι· ὅθεν ὄρθριαι, αἱ μυροφόροι γυναῖκες, ἀνεβόησαν· Δεῖξον ἡμῖν ὡς προεῖπας, Χριστὲ τὴν Ἀνάστασιν.
Ὁ Σταυρός σου Κύριε, ζωὴ καὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ λαῷ σου, καὶ ἐπ’ αὐτῷ πεποιθότες, σὲ τὸν σταυρωθέντα, Θεὸν ἡμῶν ὑμνοῦμεν· Ἐλέησον ἡμᾶς.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον, φεῦγε ἀκόρεστον ψυχὴν τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Ὅτε ἡ ἁμαρτωλός, προσέφερε τὸ μύρον, τότε ὁ μαθητής, συνεφώνει τοῖς παρανόμοις· ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον, ὁ δὲ ἔσπευδε πωλῆσαι τὸν ἀτίμητον, αὕτη τὸν Δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, οὗτος τοῦ Δεσπότου ἐχωρίζετο, αὕτη ἠλευθεροῦτο, καὶ ὁ Ἰούδας δοῦλος ἐγεγόνει τοῦ ἐχθροῦ, δεινὸν ἡ ῥαθυμία! μεγάλη ἡ μετάνοια! ἥν μοι δώρησαι Σωτήρ, ὁ παθὼν ὑπὲρ
