Η Νεομάρτυρας, Αγία Κυράννα η οποία μαρτύρησε επί τουρκοκρατίας το 1751 θα μπορούσε, ίσως, να καταταχθεί στους μεγαλομάρτυρες της Εκκλησίας! Ο βίος της μας φανερώνει, πως πολλούς αιώνες μετά τους μεγάλους διωγμούς των πρώτων χριστιανικών αιώνων μια νέα γυναίκα άντεξε για πολλές μέρες τον συνεχή ομαδικό ξυλοδαρμό και τα βασανιστήρια χωρίς να αλλαξοπιστήσει. Το τραγικό, […]
Οι άγιοί μας, αυτές οι θαυμαστές θείες προσωπικότητες που κέρδισαν την αθανασία και την αιωνιότητα, μοιάζουν πολλές φορές να μένουν κρυμμένοι και σχεδόν αμίλητοι, ενώ έχουν να μας πουν τόσα πολλά. Κάποιες φορές, και για πολλούς λόγους, χάνονται και εξαφανίζονται από ανάμεσά μας και τους συναντάμε μόνο στα αγιολόγια και τα συναξάρια τους την ημέρα
Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/o-agios-ilarion-prokalei-dimosios-ton-pasa-enopion-diethnous-akroatiriou/ Καθώς ο αγιορείτης ιερομόναχος, π. Ιλαρίων έφευγε από την Θεσσαλονίκη για το Άγιον Όρος, άκουσε κάποιον να του φωνάζει «πάτερ, πάτερ» και ένα χέρι πρόβαλε από κάποιο παράθυρο ενός κτιρίου. Κάποιος τον καλούσε να πάει προς τα εκεί. Επρόκειτο για ένα κτίριο το οποίο ήταν φυλακή και στην οποίαν βρίσκονταν κοινοί
Συνέχεια από εδώ: https://agiatheodora.gr/thessaloniki-o-agioreitis-georgianos-agios-ilarion-brosta-ston-aimovoro-exomoti-sybatrioti-tou-dioikiti-tis-polis/ Ο αγιορείτης ιερομόναχος εκ Γεωργίας, π. Ιλαρίων με την ευχή και τις ευλογίες του ηγουμένου της μονής του Αγίου Διονυσίου, όπως και των λοιπών πατέρων του μοναστηριού πήρε τον δρόμο για την Θεσσαλονίκη. Ο αποχαιρετισμός αυτός είχε χαρακτήρα κατευόδωσις προς το μαρτύριο. Γιατί τι άλλο σήμαινε η απόφασή του να συναντήσει
Η Αγία Ανυσία είναι «μία από τις πιο συμπαθείς και αγαπημένες μάρτυρες της Θεσσαλονίκης» όπως γράφει ο Παναγιώτης Κίσσας στο «Αγιολόγιον της Θεσσαλονίκης». Και αυτό όπως φαίνεται είναι πέρα για πέρα αληθινό. Παρ’ όλα αυτά, ο βίος της δεν ξεπερνά τις δύο παραγράφους στο πιο πάνω βιβλίο, ενώ στον «Μεγάλο Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας» μόλις
Δύο τουλάχιστον εισαγωγές για το κείμενο αυτό γεννήθηκαν στο μυαλό μου πριν αποφασίσω αν τελικά θα το έγραφα. Γιατί, όπως θα θυμάστε εκκρεμεί η συνέχεια της ιστορίας του Αγίου Ιλαρίωνα του Αγιορείτη του εκ Γεωργίας τον οποίο αφήσαμε μεσοστρατίς από το Άγιον Όρος προς Θεσσαλονίκη για να συναντήσει τον αιμοσταγή εξωμότη συμπατριώτη του διοικητή της
Το 1822 ο διοικητής της Θεσσαλονίκης Αμπντούλ Ρομπούτ πασάς (Μεχμέτ Εμίν Αμπτούλ Εμπού Λουμπούτ) κατευθύνθηκε με μεγάλο στρατό μέσω της Κασσάνδρας προς το Άγιον Όρος και στρατοπέδευσε στην Κουμίτσα, δηλαδή λίγο έξω από τα σύνορά του. Oι αγιορείτικες μονές είχαν εμπλακεί στην επανάσταση της Χαλκιδικής του 1821 η οποία έληξε με την μάχη της Κασσάνδρας
Ένας από τους μεγαλύτερους θεολόγους του 20ού αιώνα ο π. Γεώργιος Φλορόφσκι γράφει πως όποιος λύσει το πρόβλημα του ανθρώπου θα λύσει και το πρόβλημα της κοινωνίας. Ο ίδιος, βεβαίως, γνώριζε πως το πρόβλημα αυτό είχε λυθεί, αλλά το έθετε ως υπόθεση εργασίας γράφοντας για το θέμα «Το κοινωνικό πρόβλημα στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία»*. Το
Τα παραμύθια της καθ’ ημάς Ανατολής με τους ποικίλους ήρωες και τις περιπέτειες τους από τόπο σε τόπο σε γεμίζουν με θάμβος για την γενναιότητα τους, την αξιοσύνη τους την εφευρετικότητά τους και την ικανότητά τους να ξεπερνούν τις ποικίλες δυσκολίες για να φτάσουν στον τελικό τους στόχο τους. Κάποια συναξάρια περιέχουν πολλά τέτοια στοιχεία,
Είναι γνωστόν πως η Θεσσαλονίκη ονομάζεται πόλη των αγίων. Θα μπορούσε, όμως, κάποιος να την ονομάσει και αγία πόλη; Αγία Θεσσαλονίκη; Και έτσι να δηλώνεται και να περιέχεται στην ονομασία αυτή το σύνολο όλων των αγίων της; Της μαρτυρικής, ομολογιακής και οσιακής ζωής που έζησαν κάτοικοί της ή ακόμη λοιποί άγιοι που συνδέθηκαν ποικιλοτρόπως μαζί
