[…] 31. Ο ιερεύς κατόπιν από την σφραγίδα άλλης προσφοράς βγάζει σταυροειδώς με την λόγχη μερίδες και τις αναφέρει στην μνήμη όλων των αγίων και τις τοποθετεί στο αριστερό μέρος του άρτου. Και την πρώτη προσφέρει προς τιμήν και μνήμην των τιμίων επουρανίων δυνάμεων. Είναι δε ανάγκη να προσφέρουμε και γι’ αυτές, επειδή άγγελοι υπηρέτησαν
Με τα λεοντάρια Ανάμεσα στους ασκητές εκείνους εξέλαμψε [ο άγιος Σάββας ο διά Χριστόν σαλός ο Βατοπαιδινός] σαν ένας λαμπρός ήλιος. Έγινε υπόδειγμα και τύπος καθαρός κάθε αγαθού σε όλους. Δεν εννοώ μόνο στα πνευματικά, αλλά και σ’ αυτήν την φροντίδα και φιλοκαλία γύρω από το διακόνημα του εκκλησιαστικού. Κατέπληξε τους πάντες με την άκρα
Μητροπολίτης Παντελεήμων Θεσσαλονίκης (1902 – 14 Ιουνίου 1979) Ο κατά κόσμος Γεώργιος Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο Κρανίδι της Αργολίδος το 1902 από ευσεβείς γονείς. Νέος εκάρη μοναχός στην Καλύβη του Αγίου Γεωργίου-Καρτσωναίων στην ιερά σκήτη της Αγίας Άννης. Από εκεί μετεγράφη στη μονή Γρηγορίου κι εκεί χειροτονήθηκε διάκονος. Τελείωσε τη Θεολογική Σχολή Αθηνών αριστεύοντας. Το 1927
Είχε δε ο Άγιος τρεις ολοκλήρους χρόνους εις την Θεσσαλονίκην, οπού έλεγε και έγραφε τους θαυμαστούς εκείνους λόγους υπέρ της αληθούς δόξης· το δε περισσότερον μέρος του καιρού τούτου, το απερνούσε με το συνηθισμένον του πένθος, και με την τελείαν μοναξίαν και ησυχίαν. Και επειδή δεν είχε την ηγαπημένην του έρημον, έκαμε τρόπον και εκατατεσκεύασεν
Μια Θεσσαλονικιά η οποία ήταν τελείως τυφλή και δεν έβλεπε καθόλου όταν άκουσε για την μεγάλη αρετή του αγίου Δαυίδ του εν Θεσσαλονίκη, του Δεντρίτη πήρε κάποιον για να την χειραγωγήσει και πήγε στο κελλί του αγίου. Όταν έφτασε εκεί, προσέπεσε έξω από αυτό και κλαίγοντας του έλεγε με πολλή ταπείνωση τα εξής: – Δούλε
Αγίου Νικολάου του Καβάσιλα: Ερμηνεία της θείας Λειτουργίας Προοίμιο Έργο της θείας Λειτουργίας είναι η μεταβολή των δώρων που προσφέρουν οι πιστοί – του άρτου και του οίνου – σε σώμα και αίμα Χριστού. Και σκοπός της είναι ο αγιασμός των πιστών, οι οποίοι με τη θεία μετάληψη αποκομίζουν την άφεση των αμαρτιών τους,
[…] Αναρίθμητα είναι, αδελφοί, τα τελούμενα παράδοξα από την μαρτυρικήν χάριν του καλλινίκου μάρτυρος Μάρκου [Νεομάρτυρας εκ Θεσσαλονίκης ο οποίος μαρτύρησε στην Χίο στις 5 Ιουνίου του 1801]. Εις το καρτέρι της πόλεως, οπού ονομάζεται Εγκρεμός [της Χίου], εις την ενορίαν οπού λέγεται Θερμουγιώτισσα, κατοικεί μία πτωχή γυνή· αύτη είχε (και το έχει) παιδίον μικρόν
Γλωσσία ονομάζεται ιερά Σκήτη στον Άθωνα στην οποίαν κατά τα χρόνια που ασκήτεψε εκεί ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς και η συνοδεία του κατοικούσαν πολλοί αναχωρητές. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν σαν έξαρχος και κορυφαίος ένας άλλος Γρηγόριος που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, όπως και ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ο ασκητής και νηπτικός
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Διδαχές του αββά Παλλάδιου και για τον έγκλειστο Δαβίδ τον Θεσσαλονικέα Εγώ και ο κύριος Σωφρόνιος ο σοφιστής, πριν γίνει μοναχός, επισκεφτήκαμε στην Aλεξάνδρεια τον αββά Παλλάδιο, άνδρα θεοφιλή και δούλο Θεού, ο οποίος είχε το μοναστήρι του στο Λιθαζόμενο και τον παρακαλούσαμε να μας πει ωφέλιμο λόγο. Τότε ο γέροντας
Κάποια χρονιά που στην Θεσσαλονίκη ο χειμώνας ήταν βαρύς και δριμύς η ηγουμένη Άννα που προΐστατο της μονής του Αγίου Στεφάνου, τώρα της Αγίας Θεοδώρας, είπε στις μοναχές της να τρώνε μόνες στα κελλιά τους. Εκείνες τις μέρες στο λιτό κελλί της Αγίας Θεοδώρας και στο μέρος που ξάπλωνε για να κοιμηθεί, έπεσε νερό. Εκεί
