Είχε δε ο Άγιος τρεις ολοκλήρους χρόνους εις την Θεσσαλονίκην, οπού έλεγε και έγραφε τους θαυμαστούς εκείνους λόγους υπέρ της αληθούς δόξης· το δε περισσότερον μέρος του καιρού τούτου, το απερνούσε με το συνηθισμένον του πένθος, και με την τελείαν μοναξίαν και ησυχίαν. Και επειδή δεν είχε την ηγαπημένην του έρημον, έκαμε τρόπον και εκατατεσκεύασεν […]
Μια Θεσσαλονικιά η οποία ήταν τελείως τυφλή και δεν έβλεπε καθόλου όταν άκουσε για την μεγάλη αρετή του αγίου Δαυίδ του εν Θεσσαλονίκη, του Δεντρίτη πήρε κάποιον για να την χειραγωγήσει και πήγε στο κελλί του αγίου. Όταν έφτασε εκεί, προσέπεσε έξω από αυτό και κλαίγοντας του έλεγε με πολλή ταπείνωση τα εξής: – Δούλε
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος) Διδαχές του αββά Παλλάδιου και για τον έγκλειστο Δαβίδ τον Θεσσαλονικέα Εγώ και ο κύριος Σωφρόνιος ο σοφιστής, πριν γίνει μοναχός, επισκεφτήκαμε στην Aλεξάνδρεια τον αββά Παλλάδιο, άνδρα θεοφιλή και δούλο Θεού, ο οποίος είχε το μοναστήρι του στο Λιθαζόμενο και τον παρακαλούσαμε να μας πει ωφέλιμο λόγο. Τότε ο γέροντας
Κάποια χρονιά που στην Θεσσαλονίκη ο χειμώνας ήταν βαρύς και δριμύς η ηγουμένη Άννα που προΐστατο της μονής του Αγίου Στεφάνου, τώρα της Αγίας Θεοδώρας, είπε στις μοναχές της να τρώνε μόνες στα κελλιά τους. Εκείνες τις μέρες στο λιτό κελλί της Αγίας Θεοδώρας και στο μέρος που ξάπλωνε για να κοιμηθεί, έπεσε νερό. Εκεί
